Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  Παιδάκι μου Σκέφτομαι, μοιάζεις με πουλάκι πιο πολύ  ή με λουλούδι; Εύθραυστα είναι  μικρά, μα γρήγορα - δες - θα μεγαλώσουν. Δυο βοτσαλάκια  τα μάτια σου, ζητάνε  τον κόσμο όλο. Στα αφτιά μου η δική σου φωνή το πιο γλυκό τραγούδι. Ψυχή λευκή, που δε γνωρίζει κακία  ούτε και δόλο. Τα χρόνια φεύγουν  γρήγορα. Πέτα ψηλά  στον ουρανό σου. Από το e-book "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω... Κι ο άνεμος να με πάρει" Πάντα μωρά μου Πότε ήσασταν μικρούτσικα μωράκια, βρέφη ανήμπορα κι εξαρτημένα, με τις λεπτές φωνούλες σας, τις άγουρες, και με τα κλαψουρίσματά σας να δηλώνετε  ακατανόητα τις λιγοστές ανάγκες σας; Περάσανε οι μήνες και τα χρόνια ήδη, όπως περνούν οι ώρες και οι μέρες. Όσο και να το θέλω, δε μπορώ  να σας κρατήσω αθώα και μικρά λίγο ακόμα. Σε λίγο η αγκαλιά μου δε θα σας "χωρά". Είναι καιρός που δυσκολεύομαι να σας σηκώσω. Όμως, υπόσχομαι, θα κάνω ό,τι μπορώ, για να σηκώνω τα όποια βάρη σας. Για να σηκώνουμε μαζί τα όνειρά σας  ψηλ...

Δανδελίων Λευκά αλεξίπτωτα κι εγώ ένα απ' αυτά. Ανάλαφρα αναλύομαι  σε μικροσκοπικά βαμβάκια. Δεν είμαι τίποτα  ούτε υπήρξα κάτι το σπουδαίο. Το μόνο που θα ήθελα, να ταξιδεύω πάνω από νερά  με το γλυκό ανασήκωμα  ενός ευσπλαχνικού ανέμου  και οι χίλιοι μου εαυτοί  άλλες ζωές που δε θυμάμαι πια.  Τα γιασεμιά Μικρά μικρά και ταπεινά  άνθη λευκά κι αθώα,  έτσι που εύκολα το μάτι δεν τα πιάνει. Μα η θεία ευωδιά τους δεν ξεφεύγει  από τη μύτη κανενός. Σαν τα ερωτευμένα μάτια μιας παιδούλας  που στέκονται χαμηλωμένα,  μα μόλις στρέψεις το κεφάλι σου αλλού, επάνω σου τα νιώθεις καρφωμένα  και στην καρδιά σου εντός. Νύφες   Στο μονοπάτι με τις χίλιες μαργαρίτες  βρέθηκα κι αφού ατένισα για λίγο  την άγρια κίτρινη σοδειά,  που δεν περίμενε κανείς να τη μαζέψει, είπα ας κόψω κι εγώ μια. Ίσως περίμεναν κι εκείνες  κάποιον να 'ρθει να τις διαλέξει, κίτρινες νύφες σε παζάρι μάταιο. Μα αντί να τη φυλάξω για το ...

  Μαρασμός γαρ εγγύς   Απ' το μπαλκόνι μου κοιτάζω  γι' άλλη μια φορά τη θέα. Σπίτια λευκά καταδυόμενα, μια υποψία θάλασσας στο βάθος, στο κέντρο πάντα η εκκλησία. Κάτι τριαντάφυλλα στιλπνά χαχάνισαν κοροϊδευτικά την πλάτη τους γυρνώντας  στα γέρικά της κυπαρίσσια. - Γελάστε τώρα που μπορείτε. Χαρείτε με τα νιάτα σας. Αύριο θα σας φέρουνε μπροστά μας να σας πετάξουν σε μια τρύπα  κάμποσα μέτρα κάτω από το χώμα. Σαν τ' άκουσα, βάλθηκα σκύβοντας  να μαζέψω βιαστικά τα πέφταλά μου. Μα αυτά περιφρονώντας με καβάλησαν τον άνεμο  και κάλπασαν μακριά μου. Έσκυψα κι άλλο κι έμεινα  να ελπίζω στην ανάσταση. Ανάσα της βροχής Δεν ήταν θλίψη ούτε δάκρυα  ετούτη η σιγανή βροχούλα. Ήταν μια δίψα που ξεδίψασε, λαχτάρα που λαχτάρησε, όνειρο που ονειρεύτηκε, παλιά αμαρτία που αμάρτησε ξανά. Άλλα τα πήρε κι άλλα τα 'φερε η βροχή. Μούσκεψε τα πλακόστρωτα, τα χόρτα και τα χώματα  κι όλα μαζί αναστήθηκαν, ζωντάνεψαν τα πεθαμένα χρώματα. Τα μάτια που αδειάσα...

  " Της τύχης τα μπερδέματα", θεατρική ομάδα Νάουσας Πάρου, 2013              27 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, μια τέχνη με την οποία επίσης ασχολήθηκα λίγα χρόνια. Και διάλεξα με την ευκαιρία   τέσσερα ποιήματά μου, που παρουσιάζουν πτυχές της ζωής και της ποίησης μέσα από σκηνές θεατρικές και τη ματιά ενός ηθοποιού.            Τα δύο πρώτα βρίσκονται στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος), το τρίτο στη συλλογή "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω κι ο άνεμος να με πάρει" (Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, δωρεάν e-book) και το τέταρτο στο βιβλίο "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος).  Ο επόμενος, παρακαλώ Κλεισμένο το σενάριο στου σκηνοθέτη την ποδιά, τα μάτια του με μίσος πάνω μου καρφωμένα κι εγώ να πρέπει τη συνέχεια μόνη μου να βρω, τρέμοντας σαν μαριονέτα στα χαμένα. Σκέφτομαι “Θε μου, πάλι θάλασσα τα έκανα”! Νιώθω τα μάτια του ν’ αστράφτουν παγωμένα, σαν φώτα που με στράβωσαν στο κέντρο της σκηνής, αφού σ...

        Μερικά ποιήματα για το πώς οι άνθρωποι τείνουν να ξεγελιούνται από πλαστές εικόνες της πραγματικότητας, να αγκιστρώνονται σε αυτές με τη θέλησή τους και, όταν πια είναι αδύνατο να συνεχίσουν να ζουν στην πλάνη, να καταβαραθρώνονται από την απώλειά της.         Το πρώτο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος. Το δεύτερο είναι ένα σονέτο που συνομιλεί με το σονέτο του Κ. Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι", αλλά με θέμα τους ίδιους τους ποιητές - μικρού κυρίως βεληνεκούς... Το τρίτο και το τέταρτο μιλούν για τη ροπή του ανθρώπου προς την πλάνη και τα όμορφα ψέματα - παγίδες, απ' τα οποία δύσκολα ξεφεύγουμε ακόμα κι αν μας αποκαλύπτονται, και την άσχημη γεύση που αφήνει φυσικά αυτή η αποκάλυψη. Η πτώση Είχα ένα σπίτι στα σύννεφα Κυλούσαν οι μέρες μου ήρεμα Και χόρευα πάνω στα χιόνια Μαζί με χαμένα μπαλόνια. Μια μέρα καπνοί, φασαρία πολλή, Έσκυψα μπρος για να δω Κι έπεσα! Έπεσα κάτω! Βυθίστηκα μες στο νερό Κι έφτασα μέχρι τον πάτο. Π...

        Λεπτομέρεια από πίνακα του V. Van Gaugh, "Γυναίκες σκάβουν σε χωράφι με χιόνι"                   Σ' αυτή την ανάρτηση, διάλεξα μερικά ποιήματά μου, στα οποία πρωταγωνιστούν διάφορα χρηστικά αντικείμενα. Αντικείμενα, των οποίων ο ρόλος είναι βοηθητικός στην καθημερινή ζωή, φιλοδοξούν κι εδώ να παίξουν τον ίδιο ρόλο, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλοτε σε ατομικό και άλλοτε σε συλλογικό επίπεδο, υποφώσκει σε όλα μια τραγική ειρωνία, κάποτε αυτοσαρκασμός.           Το πρώτο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits, τεύχος Απριλίου 2025, σ. 227.  ΤΕΥΧΗ - Storywits® https://storywits.com/issues/ Το ραβδί  Μια μέρα πήρα ένα ραβδί  και με αυτό στο χέρι άρχισα να βαδίζω. Κι όσο περπάταγα, μου φαίνονταν  όλο πιο σταθερά, πιο σίγουρα τα βήματά μου. Γεμάτη αυτοπεποίθηση έφτασα  όλο και πιο μακριά, σε μονοπάτια απάτητα. Δυνάμωσε μέχρι και η φωνή μου. Άρχισα να μιλώ γ...

  Νάξος, Ποταμιά, 2025. Προσωπικό αρχείο         Στον απόηχο της "γιορτής" της γυναίκας (8 Μαρτίου) δημοσιεύω τέσσερα ποιήματα - πορτρέτα γυναικών. Τα τρία πρώτα περιλαμβάνονται σε μια ανέκδοτη ακόμα συλλογή μου, στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από σχετική φωτογραφία από το αρχείο μου. Το τελευταίο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", Οσελότος. Μικρός κρυφός παράδεισος Μες στο μυαλό της είχε έναν κρυφό παράδεισο. Εκεί κρυβόταν και περίμενε. Ανέπνεε. Χώριζε τον μυρωμένο αέρα του σε μικρές δόσεις  κι ένιωθε στα πνευμόνια της να χύνονται  σταγόνα τη σταγόνα  τα κρίνα και οι νάρκισσοι - οι κανονικοί. Σαν θέριευε η κόλαση απ' έξω και λύγιζε απ' τ' απανωτά χτυπήματα  - "της μοίρας μου", σκεφτόταν, "ας γελάσω", και στράβωνε το στόμα στην προσπάθεια   και πονούσε - μετρούσε τις δυνάμεις που της έμεναν. Κάτω απ' τις φυλλωσιές των δέντρων  έγλειφε τις πληγές της και τις έπλενε στη δροσερή λιμνούλα, μα λίγο αλμυρή από τα δάκρυ...

       Εικόνα από το διαδίκτυο          Ανθίζει πρώτη μέσα στον χειμώνα σχεδόν, με τα κλαδιά της γυμνά από φύλλα. Γι' αυτό και είναι πηγή έμπνευσης ως σύμβολο ελπίδας, ζωής και αναγέννησης μέσα στις δυσκολίες.          Για μια ανάσα μέσα στη δίνη των γεγονότων που μας κατακλύζουν, δημοσιεύω απόψε τρία ποιήματά μου με θέμα την αμυγδαλιά. Με την ευχή να ανθίσει και η δική μας ελπίδα μέσα στο "παγωμένο" σκηνικό.         Το πρώτο ποίημα υπάρχει στο βιβλίο μου "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος). Αμυγδαλιές λέγεται το χωριό των Γρεβενών απ' όπου καταγόταν η γιαγιά μου Ελευθερία. Στο ποίημα διαφαίνεται η υποταγή του ανθρώπου στον χρόνο που περνάει. Η αμυγδαλιά εδώ συμβολίζει και το γηραιότερο αγαπημένο πρόσωπο, του οποίου τη μοίρα ακολουθεί και ο νεότερος.         Το δεύτερο αναφέρεται στον αρχαίο μύθο της Φυλλίδας από τη Θράκη (πατρίδα της μαμάς μου), σύμφωνα με τον οποίο οι θεοί μεταμ...

                  Ημέρα πένθους και διαδηλώσεων μνήμης και διαμαρτυρίας. Τουλάχιστον αυτό.          Τρία ποιήματα σε ύφος κωμικοτραγικό, που αντλούν στοιχεία από Σουρή, Ελύτη, Θανάση Βέγγο αλλά και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Βρίσκονται στο πρώτο βιβλίο μου ( Ένα μικρό πέρασμα , Οσελότος) - εκτός από το τελευταίο, που είναι από το 2ο ( Είναι στη φύση μας, Οσελότος ) - και γράφτηκαν λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών για άλλους "κατήφορους", όπως απανωτές πυρκαγιές, βιασμούς παιδιών, γυναικοκτονίες και άλλα ατιμώρητα εγκλήματα (βλ. ανοχή, αναλγησία). Δυστυχώς, ταιριάζουν στη σημερινή εικόνα της χώρας μας από πολλές απόψεις. Όμως... Κι αν πάει, χάλασε πια ο κόσμος, σ' αυτούς που θα τον ξαναφτιάξουν  πρέπει να είμαστε κι εμείς. Πρώτοι εμείς. Κι εγώ τομάρι Απόκαμα να σκέφτομαι τι κόσμος είν' αυτός. Πού μεγαλώνω Θε’ μου τα παιδιά μου; Σιγά σιγά με καταπίνει ο οχετός. Παρέδωσα στη θλίψη τα κλειδιά μου. Την τηλεόραση...

        Δρόμοι του κουδουνιού, Θεσσαλονίκη 2014, προσωπικό αρχείο            Οι Αποκριές είναι μια περίοδος γεμάτη έθιμα με έντονους συμβολισμούς. Κουδούνια που διώχνουν τα κακά πνεύματα και ξυπνούν τη γη, μάσκες που ελευθερώνουν από την καταπίεση, σατιρικά δρώμενα, φωτιές που εξαγνίζουν, κάψιμο του Καρνάβαλου ως συμβόλου του κακού και της ασυδοσίας...       Μόνο που οι Αποκριές δεν είναι μόνο αυτή την εποχή του χρόνου. Μάσκες και παραπετάσματα με κρυμμένα μυστικά υπάρχουν γύρω μας παντού και πάντα. Μασκαράδες   Βάλαμε τα καλά ζεστά μας ρούχα  και κατεβήκαμε να δούμε κάτι μασκαράδες  τυλιγμένους με προβιές και κουδούνια κρεμασμένα. Κρατούν ξύλινα σκήπτρα, φορούν διαβόλου κέρατα και κάλτσες, μάσκες με παγονιού φτερά και πούπουλα  και μια φορά τον χρόνο παρελαύνουν, να διώξουν λέει τα κακά τα πνεύματα, να δώσουνε οι σπόροι τους καρπούς τους. Κι ίσως αυτό μας τράβηξε κοντά τους, γιατί από μασκαράδες με τα ...

  Διαδίκτυο (dreamstime) Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, δημοσιεύω σήμερα τέσσερα ποιήματα από την πρώτη μου συλλογή, "Ένα μικρό πέρασμα" (Εκδ. Οσελότος). Απόσταση (χαϊκού) Δυο πεταλούδες  κυνηγιούνται στα άνθη. Μου λείπεις πολύ. Σχέση καταδικασμένη (λίμερικ) Μια αράχνη κι ένας μέρμηγκας τρελά ερωτευμένοι Έκλεισαν ραντεβού στις οχτώ στη Μενεμένη. Μα λίγο πριν να πάει οχτώ, πιάστηκε ο μέρμηγκας σ’ έναν ιστό  κι η αράχνη βρέθηκε σε μια τρύπα πεσμένη. Νεκρή φύση Εσύ πάντα κοιτούσες αγέρωχα πέρα μακριά σαν υπέροχο άγαλμα κι εγώ στο σκαμπό καρφωμένη παρήγγειλα μία καράφα έρωτα και την ήπια μονορούφι, αδιάλυτη, έτσι που κάηκαν τα σωθικά μου  - μα τι γλυκό μεθύσι! Και αφού κάηκα καλά καλά, ζωγραφίζω με δάχτυλα κάρβουνα  προσπαθώντας να αναστήσω τη μνήμη.  Πέρασε μέσα Καλώς τον! Εσύ δε χρειάζεται να συστηθείς. Όλοι εδώ σε ξέρουν καλά κι αναμφίβολα έχεις ταλέντα πολλά. Εσύ είσαι που σκορπάς αφειδώς τα χαμόγελα και σε κάθε αρχή ευφραίνεις την καρδ...

          Φωτογραφία από το διαδίκτυο (Ghetto Magazine)   Ο αποχαιρετισμός υπήρξε πάντα μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις να διαχειριστώ στη ζωή μου, είτε ήταν μόνιμος είτε προσωρινός. Το να κλείνεις κύκλους - μικρούς ή μεγάλους - είναι σημαντικό κι απαραίτητο, ταυτόχρονα όμως φέρνει στην επιφάνεια πολλά δύσκολα συναισθήματα, μπροστά στα οποία πολλές φορές μένουμε άναυδοι, ειδικά στη σημερινή εποχή που η ζωή κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς.         Δημοσιεύω, λοιπόν, εδώ τρία ποιήματα με θέμα τον αποχωρισμό και τον αποχαιρετισμό, που συχνά γίνεται βουβά, αθόρυβα ή ακόμα και με προσωπεία αντιφατικών συναισθημάτων, δύσκολα να αποκαλυφθούν και να ερμηνευτούν. Κάτι σαν το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, το ντυμένο με θλίψη.        Το πρώτο - με ανάλογο τίτλο - είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο " Ποιος ανακάλυψε την Αμερική " της Χρύσας Σπηλιώτη, στο οποίο η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες ονομάζεται Λίζ...

  Από το παιδικό βιβλίο "Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους"        Με αφορμή τη στάση του κράτους μας αλλά και αρκετών συμπολιτών μας - δυστυχώς - απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όπως αυτή φαίνεται μέσα από θλιβερά γεγονότα τα τελευταία χρόνια κυρίως, αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ τέσσερα ποιήματά μου σχετικά με το θέμα. Κότες Κι ακόμα υπάρχουν στον κόσμο αυτό  χιλιάδες παιδιά που πεινάνε, χιλιάδες μάνες που σέρνονται  κι από τον πόνο αλυχτάνε.  Σε τούτο τον "πολιτισμό"  ο κόσμος σκοτώνεται ακόμα  από κείνους που διατείνονται  τάχα πως πάντα βοηθάνε.  Κι αφού τα χέρια μας είναι ξερά,  τα στόματα έμαθαν να σιωπάνε, τα μάτια μας καλύτερα αξίζει  να ρίξουμε στις κότες να τα φάνε. Από το διαδίκτυο  Κότες ΙΙ Κοιτάζοντας ψηλά δε βλέπω αστέρια μα άπειρους μικρούς χρυσούς σταυρούς. Δε βρίσκω ούτε ίχνος της ελπίδας, μόνο την αντανάκλαση εκείνης της λεπίδας  που υπό το βλέμμα μου σωριάζει ακόμα  - κι ακόμα,...

  Εξώφυλλο του συλλογικού τόμου ποιημάτων και διηγημάτων με θέμα το ταξίδι από τις εκδόσεις Παρέμβαση           Σε αυτή την ανάρτηση θα διαλέξω ως θέμα το ταξίδι, αν και με λίγο διαφορετική χροιά. Δημοσιεύω λοιπόν τρία ποιήματα που μιλούν για το προσωπικό ταξίδι της δικής μου ζωής αλλά και το δέος μπροστά στο "μεγάλο" - όπως λέγεται συχνά - ταξίδι, που αργά και σταθερά (στην καλύτερη περίπτωση 😏) πλησιάζει...            Τα δύο πρώτα ποιήματα περιέχονται στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" από τις εκδόσεις Οσελότος, ενώ το τρίτο περιλαμβάνεται σε έναν συλλογικό τόμο ποιημάτων και διηγημάτων από τις εκδόσεις Παρέμβαση με τίτλο "Ταξίδι". Πρόκειται για έναν βιβλίο πολύ αξιόλογο, γεμάτο συγκινητικές ιστορίες με δυνατή γλώσσα, αλλά και ποιήματα που αγγίζουν τις κρυφές γωνιές της ψυχής του αναγνώστη και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Ελιά μου Αναρίθμητα τρένα πήγαν κι ήρθαν για μένα που έψαχνα τη γαλήνη  ...

  " Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη ." Απόσπασμα από το ποίημα της Κικής Δημουλά  "Η περιφραστική πέτρα" Το ρητό και το άρρητο λοιπόν. Αυτό που θες να φωνάξεις με όλο σου το είναι κι αυτό που προσπαθείς να ψιθυρίσεις, αλλά δεν βγαίνει με τίποτα. Αυτά που πρέπει να ειπωθούν για να πάει ο κόσμος λίγο παρακάτω κι αυτά που μένουν ανείπωτα, για να πάει λίγο παρακάτω μια ψυχή. Δύο ποιήματα με αντίστοιχο θέμα. Το πρώτο συμμετείχε στον 13ο διαγωνισμό ποίησης και πεζόμορφου στοχασμού του Συνδέσμου πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου και στην ομώνυμη ανθολογία με θέμα "Η γλώσσα μου, η δύναμή μου". Προσπαθεί να αναδείξει τη χρησιμότητα της γλώσσας μέσω της δύναμης που διαθέτει αυτή σαν "όπλο", χρησιμοποιώντας παρηχήσεις που τονίζουν αυτό που περιγράφεται κάθε φορά. Το δεύτερο περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο "ά-ρ-ΡΗΤΑ" των εκ...

    Η φωτογραφία, από την οποία αντλεί έμπνευση το πρώτο ποίημα, τραβήχτηκε το 2013 στον Άγιο Ιωάννη Δέτη (Μοναστήρι) της Πάρου - προσωπικό αρχείο       Σήμερα θα δημοσιεύσω τρία ποιήματα με θέμα τη θάλασσα ως σκοτεινό καθρέφτισμα της ψυχής του ανθρώπου.       Το πρώτο ποίημα περιλαμβάνεται σε μια ανέκδοτη προς το παρόν συλλογή με τίτλο "Μύθοι του Ανθρώπου", στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από την φωτογραφία, από την οποία και αντλεί έμπνευση.   Ακινησία   Πάρε τα μάτια μου και κράτα τα εσύ. Να 'χω τα χέρια μου ελεύθερα. Αλήθεια, ήθελα να κολυμπήσω σήμερα, μα τελικά στάθηκα στην άκρη άπραγη  και με πήρε πάλι το ηλιοβασίλεμα. Σαν κάτι να περίμενα και πάσχιζα να δω, να εμφανιστεί επιτέλους στον ορίζοντα, μ' αυτό δε φάνηκε ούτε και απόψε. Και στέγνωσαν τα μάτια μου και μίκρυναν  κι έπεσαν απ' τις κόγχες τους στην άμμο. Τα πήρα με τα χέρια και τα σήκωσα, μα πάρ' τα σε παρακαλώ εσύ, να τα ξεπλύνεις λίγο. Κοντεύουν πια να τυφ...

  Προσωπικό αρχείο: ο ποταμός Άρδας  από τη γέφυρα στην Ελιά Έβρου             Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το αγαπημένο μου χωριό, την Ελιά Έβρου, τόπο καταγωγής της μαμάς μου. Όλα τα καλοκαίρια που θυμάμαι τα πέρασα εκεί. Ξέγνοιαστα, κοντά στη φύση, με φίλους, με ποδήλατα, με βόλτες στο ποτάμι, με χορούς και θέατρα και άλλα πολλά παιχνίδια.         Με το πέρασμα των χρόνων, δυστυχώς πολλά έχουν αλλάξει σ' εκείνο το μακρινό σημείο της πατρίδας μας. Τα χωριά έχουν ερημωθεί, πολλά σπίτια έχουν εγκαταλειφθεί, οι νέοι μετακομίζουν στα αστικά κέντρα, τα σχολεία στα μικρά χωριά έχουν κλείσει από χρόνια. Κι ο κόσμος επιστρέφει μόνο για λίγες μέρες τον Αύγουστο για τις διακοπές. Εκείνο το διάστημα πραγματικά ζωντανεύει και φωτίζεται ο τόπος! Τον υπόλοιπο χρόνο, όμως, είναι ολοφάνερη η εγκατάλειψη.           Στο πρώτο ποίημα περιγράφω ακριβώς τέτοιες εικόνες. Το δεύτερο προέκυψε από τη συγκίνησή μου κατά τη δ...