Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

ποταμός Άρδας, Ελιά Έβρου  Η Αράχνη με τον εγωισμό και την έπαρση αλλά και με το ταλέντο και τη δεξιοτεχνία της. Η αράχνη ως λυτρωτική μεταμόρφωση, όχι πια τιμωρητική. Σύμβολο αγωνιστών που δεν το βάζουν κάτω, αλλά βρίσκουν νέους τρόπους να προσαρμοστούν. Η αράχνη, απωθητική εμφανισιακά, εντυπωσιακή στο χειρουργικό της έργο, με το οποίο σκεπάζει τρυφερά και ταυτόχρονα καταδεικνύει το πέρασμα του χρόνου. Αράχνη Φύσηξαν άνεμοι σαράντα ώσπου να πω Θα τη φροντίσω την Αράχνη μου Κι ας μου 'μαθαν πως πρέπει να τη σκοτώνω άμα τη εμφανίσει Τουλάχιστον αυτή θα τρώει κάπου κάπου τα κουνούπια. Παραλλαγή κοντά στα σύνορα  Πριν λίγο είχανε το σπίτι το δικό τους και ίσως πλούσιοι να ήταν μάλιστα, παιδιά που παίρναν στο τετράδιο άριστα, είχαν τα χόμπι τους, το κατοικίδιό τους. Μα δεν τους ευσπλαχνίστηκε η μοίρα. Φίλησαν την πατρίδα τους και πήρανε τους δρόμους, μόνοι στον κόσμο ή με παιδιά στους ώμους, άλλος κουτσός ή ορφανός και άλλη χήρα. Αυτούς η Αθηνά τους ευσπλαχνίσ...

  Αφιέρωμα στη μνήμη (θα ακολουθήσει και η λήθη σύντομα), μιας που το "ου γαρ μόνον έρχεται" χτυπάει όλο και πιο συχνά τελευταία... Σαν το νερό  Ο χρόνος είναι το νερό μιας πηγής  αστείρευτης που λίγο λίγο στάζει  κι εγώ κάνοντας χούφτα προσπαθώ  να τον μαζέψω (...) Ελευθερία Ζέλκα "Ο χρόνος",  Ένα μικρό πέρασμα , Οσελότος  Σαν το νερό απ' τα χέρια μου δεν φεύγει μόνο ο χρόνος Πράγματα που τα ήξερα καλά  σβήνουν σαν άστρα απ' του κρανίου τον θόλο Πώς σ' έλεγαν πώς με αποκαλούσες πώς έκανα αυτή την κίνηση  και πώς χαμογελούσες πού ήταν αυτή η θάλασσα  εκείνη η πλατεία πότε, για πόσο μείναμε εκεί πόσες φορές βρεθήκαμε  τ' αγαπημένα μας τραγούδια τα ποτά οι μάρκες από τα τσιγάρα οι δρόμοι που περάσαμε χίλιες φορές  οι δρόμοι  Σαν το νερό απ' τα χέρια μου  δεν φεύγει μόνο ο χρόνος Φεύγει κι η μνήμη Κλωστίτσες   Τα βράδια που δεν ανασαίνω  μια αράχνη περπατά στο μέτωπό μου σέρνοντας τον ιστό της πάνω από τα μάτια...

  Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας βρήκα στο... δικό μου "σεντούκι" τρία ποιήματά μου σχετικά, επιχειρώντας να περιγράψω τον τρόπο που σκέφτεται ένας άνθρωπος με ψυχική αστάθεια ή δυσκολία. Πάγος   Ο ορίζοντας αχνίζει πέρα  Σφίγγω τα βλέφαρα, όμως με καλεί  μια λάμψη απόκοσμη κοντά μου Ενδίδω  Κι είναι το πρόσωπό σου πάλλευκο  που ξεπροβάλλει μέσα από  θρυμματισμένα φύλλα  Πάνω του κοντοστέκονται  κρατώντας την ανάσα τους λίγο πριν λιώσουνε κι αυτές  μικρές    μικρές                               νιφάδες       πάγου                                                μία                   μία  Γον...

       Πάρνηθα 2019, προσωπικό αρχείο    Τελευταία αντιλήφθηκα ότι φέρνω συχνά τη συζήτηση στην απογοήτευση που νιώθω από την οπισθοδρόμηση του ανθρώπινου είδους, κι έτσι μάλλον θλίβω και τους φίλους μου. Ένας από τους λόγους είναι φυσικά και οι αυξημένες γυναικοκτονίες, που έχουν περάσει ύπουλα στην καθημερινότητα.           Αν και θα ήθελα να δηλώνω "ποιήτρια" και να θεωρούνται ποιήματα αυτά που γράφω, ειδικά για το θέμα αυτό έχω ένα αντιφατικό δίστιχο ως εισαγωγή.  Τις περισσότερες φορές τα πράγματα  είναι καλό να λέγονται με τ' όνομά τους. Ιφιγένεια   Έβλεπα μέρες πριν τα άσχημα σημάδια  Κάτι όνειρα ανήσυχα  Χαμένες τσάντες λεωφορεία χαλασμένα  Καράβια που βουλιάζουν  και προσπαθώ να τα ανασύρω  Και σκέψεις ενοχλητικές  Πονοκέφαλοι μες στην ημέρα  μικροατυχήματα, συχνές παρεξηγήσεις  Εκείνη τη μέρα ήταν σαν να την είχε σημαδέψει μαύρο βέλος  Σαν έφτανε η ώρα σήκωσα...

  Να πετάξουμε μαζί   Σ' έπιασα ξαφνικά να με κοιτάς  μ’ ένα αόριστο χαμόγελο στα χείλη. Σε ρώτησα τι σκέφτεσαι κι εσύ  επέβαλες σιωπή με μια σου κίνηση. Τίποτα τώρα δε σαλεύει. Έπαψε να γαβγίζει το σκυλί, Σώπασαν οι φωνές στο πάρκο. Ούτε πουλιά ούτε αέρας  ούτε το αδέκαστο ρολόι στον τοίχο. Σε ξαναρώτησα χωρίς φωνή τι σκέφτεσαι. “Έλεγα να σε βγάλω στο μπαλκόνι  και να πετάξουμε μαζί  πότε σαν αστραπές και πότε αργά  ξαπλώνοντας ανάσκελα στα ρεύματα  πάνω απ' τα σπίτια τα χλωμά, τους δρόμους που βουβάθηκαν, τη θάλασσα που ησύχασε  και τους περίεργους και ζηλιάρηδες ανθρώπους, που όπως η αλεπού με τα σταφύλια,  δείχνοντας με το δάχτυλο θα έλεγαν: Για κοίτα δυο τρελούς στον ουρανό! Μα δε φοβούνται μήπως πέσουν στο κενό;” Περίπου το 2000 γραμμένο, περιλαμβάνεται στο πρώτο μου βιβλίο "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος Κόνδορας Στων παγωμένων βράχων τα βουβά, τα ανοιγμένα στόματα με την πνιγμένη ανάσα, ένας αέρας σφυριχτός να με πλ...

  Ο φάρος της Κέας στο λιμάνι, 2006, προσωπικό αρχείο             Η Παγκόσμια Ημέρα Φάρων καθιερώθηκε το 2003 με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Φαροφυλάκων και γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Αυγούστου. (Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/166)           Διάλεξα για σήμερα δύο ποιήματά μου με θέμα τους φάρους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Περιλαμβάνονται σε δύο διαφορετικές συλλογές, ανέκδοτες. Φαντάσματα   Απ' το λιμάνι απέναντι φαινότανε ο φάρος. Την άνοιξη σκαρφάλωναν τον λόφο του κάτι μικρές μικρές ελπίδες κίτρινες. Μα τον χειμώνα, κάποιο απόκοσμο  και μεταφυσικό, τον σκέπαζε, μυστήριο. Και δεν ήθελα να 'ρχεται η νύχτα. Τη νύχτα έρχονταν στο σπίτι μου φαντάσματα  και χτύπαγαν την πόρτα μου επίμονα. Μην έχοντας πού να κρυφτώ αλλού, έβγαινα έξω στο μπαλκόνι, που κοίταζε προς το βουνό  και μάντευα του φάρου τις ακτίνες  σαν δάχτυλα που θέλαν να φωτίσουν τις καταχωνιασμένες εκκρεμ...

        Κάθε χαρούμενη συνάντηση σημαίνει συνήθως κι έναν αποχωρισμό που επίκειται. Εδώ τρία ποιήματά μου γι' αυτούς τους αποχωρισμούς και τις αναχωρήσεις, κοινός παρονομαστής των οποίων τα δάκρυα, συχνά κρυμμένα. Κάποιοι φεύγουν και κάποιοι μένουν πίσω. Ή μήπως το ανάποδο; Πουλιά   Κάποιες βαλίτσες κρύβονται  σ' ένα αυτοκίνητο  Μερικά δάκρυα κρύβονται  σε αγκαλιές  Σκόρπια σύννεφα κρύβονται  πίσω απ' τις στέγες  κάτι πουλιά σε μια άκρη τ' ουρανού  Δυο λέξεις κρύβονται κι αυτές  μέσα σε δύο άλλες  Μια πόρτα μένει ανοιχτή και κάθε  φορά μένει κρυμμένη η εντύπωση  ότι ετούτοι οι κάθε τόσο κάπως  μικρότεροι αποχωρισμοί είναι σαν πρόβα  για τους μεγαλύτερους.                       Βέλος     Ακίνητες κορφές σιτηρών κάτω     από παγωμένες κορφές δέντρων       γεμάτες με πέτρες κλεψύδρες     ...

       Παραθέτω τέσσερα ποιήματά μου γραμμένα 3 χρόνια νωρίτερα αλλά δυστυχώς επίκαιρα κάθε χρόνο.  Κίνδυνος ανάφλεξης  Αυτές τις μέρες δε φυσάει τίποτα. Ή μάλλον όχι. Φυσάει αναμονή, αναβρασμό. Τα τελευταία καλοκαίρια των καιρών μας, τόσο καυτά, τόσο σαδιστικά στεγνά, μάθαμε να φοβόμαστε για κάτι ακόμα. Γιατί να είναι, άλλωστε, όλη η ζωή μας καλοκαίρι; Γιατί να ξέρουμε τι, πώς και από πού θα έρθει; Μόνο ευχόμαστε να ’ναι "μακριά από μας". Μας έμαθαν πως φταίμε εμείς (αν όχι η κακιά η ώρα). Και τι να προτιμήσεις ύστερα; Η νηνεμία να σε κάψει ή ο αέρας που ποθούσες; Κι έτσι, στο ιδρωμένο μου κρεβάτι, μετράω τις στιγμές αναβρασμού  με τον ρυθμό των τζιτζικιών, που διακόπτει  ήχος τρομαχτικός κι αφύσικος. 112 - μήνυμα για τον εγκέφαλό σας: Βρίσκεστε σε περιοχή υψηλού κινδύνου. Παρακαλούμε, εκκενωθείτε άμεσα. Κουκλοθέατρο   Μετά απ' όλα αυτά που έγιναν ξανά, καταστροφή και απώλειες, καπνό και στάχτη στα πνευμόνια  και στα μάτια  τέφρα τ...

       Λεύκαρα , παραδοσιακό χωριό της Κύπρου 😉          Το 2010, από καθαρή τύχη, έκανα ένα ταξίδι ζωής - όπως λένε - στην Κύπρο συνοδεύοντας μαθητές από το δημοτικό σχολείο Αντιπάρου σε μια δεκαήμερη εκπαιδευτική εκδρομή, την οποία διοργάνωνε και χρηματοδοτούσε ως επί το πλείστον το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου για μικρά σχολεία των Κυκλάδων. Τέσσερις δάσκαλοι και δασκάλες λοιπόν με 10 μαθητές ο καθένας από Αντίπαρο, Μήλο, Σίφνο και Θήρα είχαμε την τιμή να ξεναγηθούμε σε πόλεις, χωριά, μουσεία, ιστορικά μνημεία και άλλα θέρετρα της Κύπρου, να δούμε και να ακούσουμε από κοντά λεπτομέρειες για την ιστορία και τον πολιτισμό του πολύπαθου ελληνικού νησιού. Η συγκίνηση φυσικά διαρκής και μεγάλη. Οι εμπειρίες αξέχαστες.         Φέτος, 52 χρόνια συμπληρώνονται από την παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή εδαφών της Κύπρου.  Δύο χρόνια πριν, στη μαύρη επέτειο των 50 ετών, έγραψα με αυτή την αφορμή τα παρακάτω ποιήματα....

Τα σαράκια Πιστεύω πια πως γλίτωσα. Ξέφυγα από κείνες τις ανόητες αναμνήσεις που μου ροκάνιζαν τον νου - σάπιο μπαούλο - αργά και αδυσώπητα ανήλεα σαράκια. Μα μια στο τόσο έρχονται κάτι όνειρα απρόσκλητα και φέρνουνε και φίλους! Στρογγυλοκαθισμένα στο τραπέζι μου φορώντας και σαλιάρα να τα σαράκια, ευγενικά χαμογελάνε ξεδιάντροπα αραδιάζοντας ευχές: - Πολλά τα έτη σας, να χαίρεστε ό,τι έχετε και πάντα με υγεία! Και τι να κάνω; Λέω "ευχαριστώ, έχω μια μνήμη στο ντουλάπι, να κεράσω;" Γέλασμα Βογγούσα κουβαλώντας τες γιατί ήταν βαριές, δύο σακούλες ψέματα από το σουπερμάρκετ που πλήρωσα αδρά περιχαρής. Ολόφρεσκα, μοσχοβολιστά τα 'βαλα στο ψυγείο και κάθε λίγο λαίμαργα τσιμπούσα έξι εφτά. Ωστόσο αυτά δεν τέλειωναν και σαν κουνέλια γένναγαν ψέματα κι άλλα ψέματα που γίνηκαν σωρός! Κι ήρθε μια μέρα που άνοιξα με τρόμο το ψυγείο, αφού το σπίτι βρώμαγε σαν ψόφιος ποντικός. Τότε κι εγώ κατάλαβα, (“τέλειωσαν πια τα ψέματα”) τα ψέματα είχαν λήξει. Σάπισε κείνη η ομορφιά που μ' ε...