Όπου σιωπή, συνενοχή

         

        Ημέρα πένθους και διαδηλώσεων μνήμης και διαμαρτυρίας. Τουλάχιστον αυτό.

         Τρία ποιήματα σε ύφος κωμικοτραγικό, που αντλούν στοιχεία από Σουρή, Ελύτη, Θανάση Βέγγο αλλά και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Βρίσκονται στο πρώτο βιβλίο μου (Ένα μικρό πέρασμα, Οσελότος) - εκτός από το τελευταίο, που είναι από το 2ο (Είναι στη φύση μας, Οσελότος) - και γράφτηκαν λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών για άλλους "κατήφορους", όπως απανωτές πυρκαγιές, βιασμούς παιδιών, γυναικοκτονίες και άλλα ατιμώρητα εγκλήματα (βλ. ανοχή, αναλγησία). Δυστυχώς, ταιριάζουν στη σημερινή εικόνα της χώρας μας από πολλές απόψεις. Όμως...

Κι αν πάει, χάλασε πια ο κόσμος,

σ' αυτούς που θα τον ξαναφτιάξουν 

πρέπει να είμαστε κι εμείς.

Πρώτοι εμείς.

Κι εγώ τομάρι

Απόκαμα να σκέφτομαι τι κόσμος είν' αυτός.

Πού μεγαλώνω Θε’ μου τα παιδιά μου;

Σιγά σιγά με καταπίνει ο οχετός.

Παρέδωσα στη θλίψη τα κλειδιά μου.

Την τηλεόραση έχω κλείσει από χρόνια.

Άλλωστε τα μαντάτα σε προφταίνουν

στις μέρες μας παντού - κυρίως τα δυσάρεστα,

που τελευταία όλο και πληθαίνουν.

Απόκαμα να σέρνω το τομάρι μου

στο τέλος της ημέρας που όλο τρέχω.

Για ποια τιμή και ποιο καμάρι μου

θυσίες εγώ να κάνω και ν' αντέχω;

Απόκαμα κι άπρακτες οι παλάμες μου.

Ώρα να βάλω τις πολύχρωμες πιτζάμες μου. 

Δυσωδία

Τα πάντα μυρίζουνε κάτουρο!

Το πνεύμα μου το άγουρο

πότισε μέχρι κι αυτό

Πλημμύρισαν όλα με κάτουρο

ζεστό, βρωμερό

Έβρεξε λες απ' αυτό

Στις φλέβες μου κύλησε κάτουρο

Παντιέρα σηκώνω και φλάμπουρο

Φτάνει, ως εδώ!

Άσμα αντιηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ηθικό της Μπανανίας

Τη χώρα μου την καίνε οι επιτήδειοι

που χρόνια τώρα είναι πάντα οι ίδιοι.

Στο άδικο και στον καπνό την πνίγουν

Κι ύστερα με το δάχτυλο μας δείχνουν.

Φούμαρα και κορδέλες μας πουλάνε,

σ' εμάς όμως το δάχτυλο κουνάνε.

Τη χώρα μου στη λάσπη τη βουλιάζουν,

λαγούς με πετραχήλια πρώτα τάζουν,

αλλά μετά μας φταίνε οι πλημμύρες,

αφού λαέ στα σοβαρά τους πήρες.

Τη χώρα μου συνέχεια τη βιάζουν,

όπως γυναίκες και παιδιά συχνά βιάζουν

κάποιοι που θεωρούν τον εαυτό τους

ανέγγιχτο, δεν έχουν το Θεό τους.

Αφού γι' αυτούς θεός είναι το χρήμα,

μπορούν να κάνουν άλλο ένα κρίμα.

Κι άλλος ένας θεός είναι το πέος

και πρέπει μπρος του εγώ να νιώθω δέος.

Στη χώρα μου όλοι βγάζουν τον σκασμό

γιατί με βάουτσερ την πείνα τους χορτάσαν.

Έχουν το πιο καινούργιο κινητό,

τι κι αν οι τσέπες τους σ' ένα λεπτό αδειάσαν;

Η τηλεόραση πάντα έχει τη λύση:

Λιβάνι και τον κοίμισε τον όχλο.

Παρά να πάθω εγκεφάλου πλύση,

καλύτερα να πέσω σ' ένα βόθρο!

Και τι να κάνω εγώ τον τουρισμό,

όταν μου φέρνουν της ΔΕΗ λογαριασμό;

Κεριά σε λίγο θα ανάβουμε το βράδυ.

Στο σούπερ μάρκετ απλησίαστο το λάδι.

Μα δυστυχώς δεν τέλειωσε ακόμα

ούτε το άσμα ούτε του κράτους μας η βρώμα.

Προσεύχομαι να ζήσουν τα παιδιά μου

σε μια καλύτερη Ελλάδα απ' τη δικιά μου,

μα δεν αρκεί η προσευχή εκείνη,

γιατί συν Αθηνά και χείρα κίνει.

"Καλοί μου άνθρωποι", ανοίξτε το 'να μάτι.

Καιρός να σηκωθούμε απ' το κρεβάτι.

Ας βγούμε έστω για λίγο απ' τη σιωπή,

αλλιώς το βλέπω, θα καούμε ζωντανοί

και στο 'να χέρι θα κρατάμε και το πέος,

αυτό που κάποτε μας προκαλούσε δέος.

Πάλι λευκό;

Μη στέκεσαι σαν ξόανο στη μέση.

Βρες μια πλευρά και υποστήριξε,

αν το μπορείς με πάθος.

Μη λες δεν ξέρω κι ό,τι θέλει ας βρέξει.

Βάλε λιγάκι το μυαλό σου να δουλέψει.

Πάρε μια θέση

και ας βγει μετά και λάθος.

Τουλάχιστον εσύ θα 'χεις διαλέξει.

ΥΓ: Μικρή λεπτομέρεια προς ελάφρυνση του κλίματος. Το δεύτερο ποίημα προέκυψε από μια πραγματική κατάσταση - κατουρημένα έπιπλα και χαλιά από τα μικρά παιδιά μου... 😩😏