Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

        Λεπτομέρεια από πίνακα του V. Van Gaugh, "Γυναίκες σκάβουν σε χωράφι με χιόνι"                   Σ' αυτή την ανάρτηση, διάλεξα μερικά ποιήματά μου, στα οποία πρωταγωνιστούν διάφορα χρηστικά αντικείμενα. Αντικείμενα, των οποίων ο ρόλος είναι βοηθητικός στην καθημερινή ζωή, φιλοδοξούν κι εδώ να παίξουν τον ίδιο ρόλο, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλοτε σε ατομικό και άλλοτε σε συλλογικό επίπεδο, υποφώσκει σε όλα μια τραγική ειρωνία, κάποτε αυτοσαρκασμός.           Το πρώτο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits, τεύχος Απριλίου 2025, σ. 227.  ΤΕΥΧΗ - Storywits® https://storywits.com/issues/ Το ραβδί  Μια μέρα πήρα ένα ραβδί  και με αυτό στο χέρι άρχισα να βαδίζω. Κι όσο περπάταγα, μου φαίνονταν  όλο πιο σταθερά, πιο σίγουρα τα βήματά μου. Γεμάτη αυτοπεποίθηση έφτασα  όλο και πιο μακριά, σε μονοπάτια απάτητα. Δυνάμωσε μέχρι και η φωνή μου. Άρχισα να μιλώ γ...

  Νάξος, Ποταμιά, 2025. Προσωπικό αρχείο         Στον απόηχο της "γιορτής" της γυναίκας (8 Μαρτίου) δημοσιεύω τέσσερα ποιήματα - πορτρέτα γυναικών. Τα τρία πρώτα περιλαμβάνονται σε μια ανέκδοτη ακόμα συλλογή μου, στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από σχετική φωτογραφία από το αρχείο μου. Το τελευταίο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", Οσελότος. Μικρός κρυφός παράδεισος Μες στο μυαλό της είχε έναν κρυφό παράδεισο. Εκεί κρυβόταν και περίμενε. Ανέπνεε. Χώριζε τον μυρωμένο αέρα του σε μικρές δόσεις  κι ένιωθε στα πνευμόνια της να χύνονται  σταγόνα τη σταγόνα  τα κρίνα και οι νάρκισσοι - οι κανονικοί. Σαν θέριευε η κόλαση απ' έξω και λύγιζε απ' τ' απανωτά χτυπήματα  - "της μοίρας μου", σκεφτόταν, "ας γελάσω", και στράβωνε το στόμα στην προσπάθεια   και πονούσε - μετρούσε τις δυνάμεις που της έμεναν. Κάτω απ' τις φυλλωσιές των δέντρων  έγλειφε τις πληγές της και τις έπλενε στη δροσερή λιμνούλα, μα λίγο αλμυρή από τα δάκρυ...