Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  Βιτρίνα   Τι ελεύθεροι κι ατρόμητοι σαν τα πουλιά, που μοιάζουμε μες στ' αυτοκίνητά μας, καθώς γυρίζουμε στο σπίτι απ' τη δουλειά. Και μες στα σπίτια μας, μες στα δωμάτιά μας, μέσα στα άχρηστα κουτιά απ' τα κινητά μας που θάφτηκαν μέσα στα κομοδίνα μας ή όπως τα καλά μαχαιροπήρουνά μας σε κάποιο απ' τα ντουλάπια στην κουζίνα μας, πίσω απ' την καθαρή βιτρίνα μας με της τεχνολογίας την πλαστική ζωή χορταίνουμε δήθεν την πείνα μας κι αφού βουρτσίσουμε τα σάπια μας κάθε πρωί, τίποτα δεν πειράζουμε ακλόνητοι. Πόσο ελεύθεροι είμαστε κι ατρόμητοι. Πέτρινα τείχη  Κλεισμένοι από μέσα ψηλαφίζαμε  τα πέτρινα που ορθώσαμε τα τείχη κι ύστερα καταριόμασταν την τύχη, σαν να μην ήμασταν εκείνοι που τα χτίζαμε. Για χρόνια ολόκληρα πασχίζαμε  να καταλάβουμε τι λέγαν τούτοι οι ήχοι, που στα αφτιά μας έφταναν σαν στίχοι  των ξεχασμένων ποιητών που δεν γνωρίζαμε. Και ήταν οι άδειες αγκαλιές μας, που έψαχναν να βρουν η μια την άλλη, για να γλυκάνουν τις καρδιές μας. Μ' αφού εί...