Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  Διαδίκτυο (dreamstime) Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, δημοσιεύω σήμερα τέσσερα ποιήματα από την πρώτη μου συλλογή, "Ένα μικρό πέρασμα" (Εκδ. Οσελότος). Απόσταση (χαϊκού) Δυο πεταλούδες  κυνηγιούνται στα άνθη. Μου λείπεις πολύ. Σχέση καταδικασμένη (λίμερικ) Μια αράχνη κι ένας μέρμηγκας τρελά ερωτευμένοι Έκλεισαν ραντεβού στις οχτώ στη Μενεμένη. Μα λίγο πριν να πάει οχτώ, πιάστηκε ο μέρμηγκας σ’ έναν ιστό  κι η αράχνη βρέθηκε σε μια τρύπα πεσμένη. Νεκρή φύση Εσύ πάντα κοιτούσες αγέρωχα πέρα μακριά σαν υπέροχο άγαλμα κι εγώ στο σκαμπό καρφωμένη παρήγγειλα μία καράφα έρωτα και την ήπια μονορούφι, αδιάλυτη, έτσι που κάηκαν τα σωθικά μου  - μα τι γλυκό μεθύσι! Και αφού κάηκα καλά καλά, ζωγραφίζω με δάχτυλα κάρβουνα  προσπαθώντας να αναστήσω τη μνήμη.  Πέρασε μέσα Καλώς τον! Εσύ δε χρειάζεται να συστηθείς. Όλοι εδώ σε ξέρουν καλά κι αναμφίβολα έχεις ταλέντα πολλά. Εσύ είσαι που σκορπάς αφειδώς τα χαμόγελα και σε κάθε αρχή ευφραίνεις την καρδ...

          Φωτογραφία από το διαδίκτυο (Ghetto Magazine)   Ο αποχαιρετισμός υπήρξε πάντα μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις να διαχειριστώ στη ζωή μου, είτε ήταν μόνιμος είτε προσωρινός. Το να κλείνεις κύκλους - μικρούς ή μεγάλους - είναι σημαντικό κι απαραίτητο, ταυτόχρονα όμως φέρνει στην επιφάνεια πολλά δύσκολα συναισθήματα, μπροστά στα οποία πολλές φορές μένουμε άναυδοι, ειδικά στη σημερινή εποχή που η ζωή κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς.         Δημοσιεύω, λοιπόν, εδώ τρία ποιήματα με θέμα τον αποχωρισμό και τον αποχαιρετισμό, που συχνά γίνεται βουβά, αθόρυβα ή ακόμα και με προσωπεία αντιφατικών συναισθημάτων, δύσκολα να αποκαλυφθούν και να ερμηνευτούν. Κάτι σαν το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, το ντυμένο με θλίψη.        Το πρώτο - με ανάλογο τίτλο - είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο " Ποιος ανακάλυψε την Αμερική " της Χρύσας Σπηλιώτη, στο οποίο η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες ονομάζεται Λίζ...