Πλάνη οικτρή, πλάνη γλυκιά
Μερικά ποιήματα για το πώς οι άνθρωποι τείνουν να ξεγελιούνται από πλαστές εικόνες της πραγματικότητας, να αγκιστρώνονται σε αυτές με τη θέλησή τους και, όταν πια είναι αδύνατο να συνεχίσουν να ζουν στην πλάνη, να καταβαραθρώνονται από την απώλειά της. Το πρώτο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος. Το δεύτερο είναι ένα σονέτο που συνομιλεί με το σονέτο του Κ. Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι", αλλά με θέμα τους ίδιους τους ποιητές - μικρού κυρίως βεληνεκούς... Το τρίτο και το τέταρτο μιλούν για τη ροπή του ανθρώπου προς την πλάνη και τα όμορφα ψέματα - παγίδες, απ' τα οποία δύσκολα ξεφεύγουμε ακόμα κι αν μας αποκαλύπτονται, και την άσχημη γεύση που αφήνει φυσικά αυτή η αποκάλυψη. Η πτώση Είχα ένα σπίτι στα σύννεφα Κυλούσαν οι μέρες μου ήρεμα Και χόρευα πάνω στα χιόνια Μαζί με χαμένα μπαλόνια. Μια μέρα καπνοί, φασαρία πολλή, Έσκυψα μπρος για να δω Κι έπεσα! Έπεσα κάτω! Βυθίστηκα μες στο νερό Κι έφτασα μέχρι τον πάτο. Π...