Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

       Εικόνα από το διαδίκτυο          Ανθίζει πρώτη μέσα στον χειμώνα σχεδόν, με τα κλαδιά της γυμνά από φύλλα. Γι' αυτό και είναι πηγή έμπνευσης ως σύμβολο ελπίδας, ζωής και αναγέννησης μέσα στις δυσκολίες.          Για μια ανάσα μέσα στη δίνη των γεγονότων που μας κατακλύζουν, δημοσιεύω απόψε τρία ποιήματά μου με θέμα την αμυγδαλιά. Με την ευχή να ανθίσει και η δική μας ελπίδα μέσα στο "παγωμένο" σκηνικό.         Το πρώτο ποίημα υπάρχει στο βιβλίο μου "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος). Αμυγδαλιές λέγεται το χωριό των Γρεβενών απ' όπου καταγόταν η γιαγιά μου Ελευθερία. Στο ποίημα διαφαίνεται η υποταγή του ανθρώπου στον χρόνο που περνάει. Η αμυγδαλιά εδώ συμβολίζει και το γηραιότερο αγαπημένο πρόσωπο, του οποίου τη μοίρα ακολουθεί και ο νεότερος.         Το δεύτερο αναφέρεται στον αρχαίο μύθο της Φυλλίδας από τη Θράκη (πατρίδα της μαμάς μου), σύμφωνα με τον οποίο οι θεοί μεταμ...

                  Ημέρα πένθους και διαδηλώσεων μνήμης και διαμαρτυρίας. Τουλάχιστον αυτό.          Τρία ποιήματα σε ύφος κωμικοτραγικό, που αντλούν στοιχεία από Σουρή, Ελύτη, Θανάση Βέγγο αλλά και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Βρίσκονται στο πρώτο βιβλίο μου ( Ένα μικρό πέρασμα , Οσελότος) - εκτός από το τελευταίο, που είναι από το 2ο ( Είναι στη φύση μας, Οσελότος ) - και γράφτηκαν λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών για άλλους "κατήφορους", όπως απανωτές πυρκαγιές, βιασμούς παιδιών, γυναικοκτονίες και άλλα ατιμώρητα εγκλήματα (βλ. ανοχή, αναλγησία). Δυστυχώς, ταιριάζουν στη σημερινή εικόνα της χώρας μας από πολλές απόψεις. Όμως... Κι αν πάει, χάλασε πια ο κόσμος, σ' αυτούς που θα τον ξαναφτιάξουν  πρέπει να είμαστε κι εμείς. Πρώτοι εμείς. Κι εγώ τομάρι Απόκαμα να σκέφτομαι τι κόσμος είν' αυτός. Πού μεγαλώνω Θε’ μου τα παιδιά μου; Σιγά σιγά με καταπίνει ο οχετός. Παρέδωσα στη θλίψη τα κλειδιά μου. Την τηλεόραση...