Τα παρ' ολίγον εύθυμα
Τα σαράκια Πιστεύω πια πως γλίτωσα. Ξέφυγα από κείνες τις ανόητες αναμνήσεις που μου ροκάνιζαν τον νου - σάπιο μπαούλο - αργά και αδυσώπητα ανήλεα σαράκια. Μα μια στο τόσο έρχονται κάτι όνειρα απρόσκλητα και φέρνουνε και φίλους! Στρογγυλοκαθισμένα στο τραπέζι μου φορώντας και σαλιάρα να τα σαράκια, ευγενικά χαμογελάνε ξεδιάντροπα αραδιάζοντας ευχές: - Πολλά τα έτη σας, να χαίρεστε ό,τι έχετε και πάντα με υγεία! Και τι να κάνω; Λέω "ευχαριστώ, έχω μια μνήμη στο ντουλάπι, να κεράσω;" Γέλασμα Βογγούσα κουβαλώντας τες γιατί ήταν βαριές, δύο σακούλες ψέματα από το σουπερμάρκετ που πλήρωσα αδρά περιχαρής. Ολόφρεσκα, μοσχοβολιστά τα 'βαλα στο ψυγείο και κάθε λίγο λαίμαργα τσιμπούσα έξι εφτά. Ωστόσο αυτά δεν τέλειωναν και σαν κουνέλια γένναγαν ψέματα κι άλλα ψέματα που γίνηκαν σωρός! Κι ήρθε μια μέρα που άνοιξα με τρόμο το ψυγείο, αφού το σπίτι βρώμαγε σαν ψόφιος ποντικός. Τότε κι εγώ κατάλαβα, (“τέλειωσαν πια τα ψέματα”) τα ψέματα είχαν λήξει. Σάπισε κείνη η ομορφιά που μ' ε...