Τα παρ' ολίγον εύθυμα

Τα σαράκια

Πιστεύω πια πως γλίτωσα.

Ξέφυγα από κείνες τις ανόητες αναμνήσεις

που μου ροκάνιζαν τον νου

- σάπιο μπαούλο -

αργά και αδυσώπητα

ανήλεα σαράκια.

Μα μια στο τόσο έρχονται

κάτι όνειρα απρόσκλητα

και φέρνουνε και φίλους!

Στρογγυλοκαθισμένα στο τραπέζι μου

φορώντας και σαλιάρα

να τα σαράκια, ευγενικά χαμογελάνε

ξεδιάντροπα αραδιάζοντας ευχές:

- Πολλά τα έτη σας, να χαίρεστε ό,τι έχετε

και πάντα με υγεία!

Και τι να κάνω; Λέω "ευχαριστώ,

έχω μια μνήμη στο ντουλάπι,

να κεράσω;"

Γέλασμα

Βογγούσα κουβαλώντας τες

γιατί ήταν βαριές,

δύο σακούλες ψέματα

από το σουπερμάρκετ

που πλήρωσα αδρά περιχαρής.

Ολόφρεσκα, μοσχοβολιστά

τα 'βαλα στο ψυγείο

και κάθε λίγο λαίμαργα

τσιμπούσα έξι εφτά.

Ωστόσο αυτά δεν τέλειωναν

και σαν κουνέλια γένναγαν

ψέματα κι άλλα ψέματα

που γίνηκαν σωρός!

Κι ήρθε μια μέρα που άνοιξα

με τρόμο το ψυγείο,

αφού το σπίτι βρώμαγε

σαν ψόφιος ποντικός.

Τότε κι εγώ κατάλαβα,

(“τέλειωσαν πια τα ψέματα”)

τα ψέματα είχαν λήξει.

Σάπισε κείνη η ομορφιά

που μ' είχε καταπλήξει. 

Ορίστε στο τραπέζι

Ένα τραπέζι είν' η ζωή, κάτσε να φας.

Ψαρόσουπες, γλαρόσουπες,

ερίφια, γαλοπούλες,

ενίοτε φασολάδα

και μπακαλιάρο σκορδαλιά.

Αν έχεις και καλή παρέα, ψωμί κι αλάτι.

Και ρίξε μπόλικο λεμόνι και πιπέρι.

Μη φοβηθείς.

Κι αν δεν είναι το γεύμα σου λουκούλειο,

τουλάχιστον ψωμί κι ελιά θα έχει.

Και βάλε και κρασί να πάει κάτω το φαρμάκι

- φαγάκι ήθελα να πω, μη δίνεις σημασία.

Γλυκό; Λευκό ή κόκκινο;

Θα σε συμβούλευα να βάλεις και νερό.

Για να τη βγάλεις λάδι.

Κι αν είσαι από τους τυχερούς,

θα έχει κι επιδόρπιο

και μην πεις “όχι, ευχαριστώ”,

γιατί όσα ψωμιά κι αν έφαγες, πολλά ή λίγα,

έτσι κι αλλιώς θα μας κεράσουν τον ελληνικό καφέ.

Περιλαμβάνονται και τα τρία στο πρώτο μου βιβλίο: "Ένα μικρό πέρασμα" από τις εκδόσεις Οσελότος.

Φωτογραφία προσωπικού αρχείου: "Κλείνοντας τα 44..."