Πόλεμος πατήρ πάντων...
Η 2η είναι δική μου φωτογραφία από κατεστραμμένο από τον πόλεμο τουριστικό θέρετρο στη Σερβία. Από αυτήν προήλθε και η έμπνευσή μου για το ποίημα: Περικοκλάδες Χρόνια μετά τον πόλεμο, μαύρα παράθυρα άδεια, χωρίς κουφώματα και δίχως τζάμια, στόματα χάσκοντα από γριές φαφούτες, που εκτός από τα δόντια έχασαν και τα λογικά. Και δεν μπορεί κανείς να διακρίνει τίποτα μες στο αινιγματικό σκοτάδι τους, ίσως γιατί απλά τίποτε απολύτως δεν υπάρχει. Μόνο κάποιες φορές μαντεύεις τις κραυγές τους, που άφησαν χαραμάδες ανοιχτές στους τοίχους σαν ρυτίδες και διηγούνται πόνο ανυπέρβλητο, που φύτρωσε κι απλώθηκε με τις περικοκλάδες, κρεμάστηκε απ' τα παράθυρα, λες για να δραπετεύσει, σαν λέξεις ασυνάρτητες από το στόμα γριάς ποιήτριας φαφούτας σαλεμένης. Περιλαμβάνεται στη συλλογή "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος) Ανεπάρκεια "Πόλεμος πατήρ πάντων", κάποτε είπε ο σοφός. "Μέσ' απ' τις αντιθέσεις όλα αλλάζουν∙ και μόνο μέσα από την πάλη τους θα φτάσουμε ίσως στη...