Πόλεμος πατήρ πάντων...

Η 2η είναι δική μου φωτογραφία από κατεστραμμένο από τον πόλεμο τουριστικό θέρετρο στη Σερβία. Από αυτήν προήλθε και η έμπνευσή μου για το ποίημα:

 Περικοκλάδες

Χρόνια μετά τον πόλεμο, μαύρα παράθυρα άδεια, 

χωρίς κουφώματα και δίχως τζάμια, 

στόματα χάσκοντα από γριές φαφούτες,

που εκτός από τα δόντια έχασαν και τα λογικά.

Και δεν μπορεί κανείς να διακρίνει τίποτα 

μες στο αινιγματικό σκοτάδι τους,

ίσως γιατί απλά τίποτε απολύτως δεν υπάρχει.

Μόνο κάποιες φορές μαντεύεις τις κραυγές τους,

που άφησαν χαραμάδες ανοιχτές στους τοίχους σαν ρυτίδες 

και διηγούνται πόνο ανυπέρβλητο,

που φύτρωσε κι απλώθηκε με τις περικοκλάδες,

κρεμάστηκε απ' τα παράθυρα, λες για να δραπετεύσει,

σαν λέξεις ασυνάρτητες από το στόμα 

γριάς ποιήτριας φαφούτας σαλεμένης.

Περιλαμβάνεται στη συλλογή "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος)

Ανεπάρκεια

"Πόλεμος πατήρ πάντων", κάποτε είπε ο σοφός.

"Μέσ' απ' τις αντιθέσεις όλα αλλάζουν∙ 

και μόνο μέσα από την πάλη τους

θα φτάσουμε ίσως στην αρμονία".

Μα δεν αντέχω άλλο αυτό το θρίλερ.

Δέθηκε κόμπος το στομάχι μου και δε μπορώ 

άλλο να κρυφοβλέπω πίσω από τα δάχτυλα 

τις μάχες του καλού με το κακό,

πόνου απροσμέτρητου με ψήγματα χαράς,

του άδικου με τη δικαιοσύνη.

Και πόσο απέχει πια αυτή η αρμονία;

Νομίζω ότι ολοένα απομακρύνεται.

Οι άνθρωποι που με τα χέρια την αναζητούν,

όλο πιο μακριά τη σπρώχνουν με τα πόδια.

Δε θέλω άλλο να πρέπει να αναδειχθεί 

το δίκαιο μέσ' από τόσο άδικο και πόνο.

Πιστεύω κάποια πράγματα θα 'πρεπε να 'ναι αυθύπαρκτα.

Αξίζουν από μόνα τους δίχως κανέναν πόλεμο

κι έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος 

εξ επί τούτου* φτιάχτηκε λειψός.

Όμως δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει 

ποιος είναι ο στόχος του και πώς να τον πετύχει.

Όσους πολέμους, όσες αδικίες

και όσο πόνο αφόρητο κι αν ζήσει,

ειρήνη, δικαιοσύνη, καλοσύνη 

δεν πρόκειται ποτέ να εκτιμήσει.

*Συγχωρέστε μου το εκφραστικό λάθος, το έβαλα έτσι για χάρη του μέτρου.

Σωρείτες 

Μαζεύτηκαν στις στρογγυλές τράπεζες 

σιγά σιγά μα σταθερά 

και φούντωσαν με τα μεγάλα λόγια 

αλλά και τη σιωπή

που αγόρασαν μοιράζοντας την τράπουλα 

- σημαδεμένα τα χαρτιά και οι χάρτες. 

Τα ορεκτικά πηγαινοέρχονται

σαν τα μπαλάκια του τένις 

Και τα αίματα ανάψανε με το οινόπνευμα 

στα πιο μεγάλα τζάκια.

Και κάπως έτσι πιάσανε 

και τους θρόνους τ' ουρανού 

κι απλώθηκαν πάνω από τα κεφάλια μας

με τον καπνό απ' τα πούρα 

σωρείτες πελώριοι 

σαν σαρκοφάγες βιολέτες 

που ήδη εκτοξεύουν στα μάγουλά μας 

τις τσουχτερές βελόνες τους

Κι εμείς ποντάρουμε ακόμα

την τελευταία μας ανεμελιά 

στα γιασεμιά που επίμονα ανθίζουν 

παρά Δύναμιν 

το καταχείμωνο.

Εικόνες από το διαδίκτυο