Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  Μώλος Πάρου, 2026, προσωπικό αρχείο     Τρία ποιήματα από τη συλλογή "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος 2024) σχετικά με τη θάλασσα και το καλοκαίρι:  Αλμύρα Μάνα με την απέραντη αγάπη σου, και αν θυμώσεις, μάνα με μένος αδυσώπητο. Αστράφτεις και διπλώνεσαι  κι ύστερα πάλι απλώνεις το ανεξάντλητο  κορμί σου σαν σεντόνι. Γαλάζια μάνα, μες στην υγρή σου αγκαλιά τα φύκια και τα κύματά σου αναπνέω σαν μόλις τώρα να γεννήθηκα, τα ψάρια σου και τους κοχλίες. Όλο το μπλε σου μια μοσχοβολιά. Παραίτηση Στην παραλία που μάζευα κοχύλια τα απογεύματα  και μάτωνε τα μάτια μου η ομορφιά του ήλιου, σιγά σιγά τυλίχτηκαν στα πόδια μου  κάτι φύκια υγρά και μαύρα. Ο χρόνος μου στάθηκε σαν τη θάλασσα. Και ο καιρός μου κύλησε σαν θάλασσα. Με πρόδωσε με τ' αλμυρά φιλιά της. Τα φύκια μεγαλώσαν πάνω μου, πρασίνισαν, αναρριχήθηκαν σαν ζωντανές κορδέλες  κι ύστερα βρήκανε ύπουλα είσοδο από το στόμα, απ' τη μύτη και τ' αφτιά μου. Με γέμισαν ολόκληρη και με ταρίχευσαν κι ...

 Με αφορμή τη γιορτή του πατέρα, διάλεξα δύο ποιήματα, ένα προσωπικό κι ένα κοινωνικό - πολιτικό, για τη μορφή του γενικότερα. Η απουσία σου Στον ύπνο μου έριχνε χιόνι πυκνό - κατακαλόκαιρο κι ό,τι είχα μόλις κοιμηθεί  επιτέλους.  Εσύ δεν είχες έρθει. Μόνο η μαμά, που οδηγούσε, λέει, το αμάξι μας, και ο Βασίλης, στη θέση του συνοδηγού. Εγώ καθόμουν πίσω σαν παιδί  και ξεκινούσαμε τάχα για τις κεραίες. Γύρω κόσμος πολύς κι ο δρόμος επικίνδυνος. Πού ήσουν να κρατήσεις το τιμόνι;  “Σταθείτε!” είπα, “δε φορώ το παντελόνι μου!” Κι αποκοιμήθηκα στον ύπνο μου - ύπνος διπλός -  κι όταν τα μάτια μου άνοιξα, είχαμε  κιόλας γυρίσει από τα χιόνια. Κρύωνα. Εσύ ακόμα πουθενά. Ξύπνησα δεύτερη φορά, κανονικά. Πάλι διπλά - μου είχες λείψει. ("Αγαπητοί κύριοι ένορκοι", εκδόσεις Κέφαλος υπό έκδοση) Αιγέας Περίμενα άσπρο πανί την ώρα γιε μου που θα γύριζες μην με ξεχάσεις σου είχα πει μα εσύ δεν έφτασες ποτέ μαύρο κουρελιασμένο στην άβυσσο πέταξα το κορμί μου κι αφέθηκα ...