112
Παραθέτω τέσσερα ποιήματά μου γραμμένα 3 χρόνια νωρίτερα αλλά δυστυχώς επίκαιρα κάθε χρόνο. Κίνδυνος ανάφλεξης Αυτές τις μέρες δε φυσάει τίποτα. Ή μάλλον όχι. Φυσάει αναμονή, αναβρασμό. Τα τελευταία καλοκαίρια των καιρών μας, τόσο καυτά, τόσο σαδιστικά στεγνά, μάθαμε να φοβόμαστε για κάτι ακόμα. Γιατί να είναι, άλλωστε, όλη η ζωή μας καλοκαίρι; Γιατί να ξέρουμε τι, πώς και από πού θα έρθει; Μόνο ευχόμαστε να ’ναι "μακριά από μας". Μας έμαθαν πως φταίμε εμείς (αν όχι η κακιά η ώρα). Και τι να προτιμήσεις ύστερα; Η νηνεμία να σε κάψει ή ο αέρας που ποθούσες; Κι έτσι, στο ιδρωμένο μου κρεβάτι, μετράω τις στιγμές αναβρασμού με τον ρυθμό των τζιτζικιών, που διακόπτει ήχος τρομαχτικός κι αφύσικος. 112 - μήνυμα για τον εγκέφαλό σας: Βρίσκεστε σε περιοχή υψηλού κινδύνου. Παρακαλούμε, εκκενωθείτε άμεσα. Κουκλοθέατρο Μετά απ' όλα αυτά που έγιναν ξανά, καταστροφή και απώλειες, καπνό και στάχτη στα πνευμόνια και στα μάτια τέφρα τ...