Κάτι σαν εισαγωγή...

     

Δεν είχα σκοπό μέχρι πρότινος να φτιάξω ιστολόγιο. Όπως δεν είχα σκοπό βέβαια να δημοσιεύω έργα μου και να εκδώσω και βιβλία - κι όμως τελικά το τόλμησα. Μπήκα λοιπόν στον χορό και στον χώρο της ποίησης (απρόσκλητη και με αμφίβολης αξίας "δώρα") χάρη σε κάποιους μερακλήδες πρωτοχορευτές που βρέθηκαν στον δρόμο μου, μιας και θα μπορούσα να πω ότι η ποίηση, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είναι και ένας ατέλειωτος χορός με πολλούς ρυθμούς και διάφορες μελωδίες. 

    Δεν ξέρω να πω αν είναι της μόδας ή παρωχημένος ο χορός ή ακόμα και εκκεντρικός στην εποχή μας. Ξέρω όμως πως επιτελεί διττό σκοπό: αυτόν της ικανοποίησης του συγγραφέα κι εκείνον της ικανοποίησης του αναγνώστη μέσα από την επικοινωνία τους, αλλά και μέσω της προσωπικής ανατροφοδότησης που παίρνει ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του, γράφοντας ή/και διαβάζοντας και ερμηνεύοντας ένα έργο. 

    Και κάπως έτσι συνεχίζουν να μπαίνουν στον κύκλο κι άλλοι συγχορευτές και να δίνουμε θάρρος ο ένας στον άλλο. Γιατί δεν είναι τόσο εύκολη ερωμένη η ποίηση. Ούτε και θα 'πρεπε να είναι. 

    Ξεκινάω λοιπόν σιγά  σιγά δημοσιεύοντας έργο μου έχοντας στον νου τον παραπάνω σκοπό. Θα αρχίσω κυρίως με ποιήματα που ήδη έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες και ιστοσελίδες ή έχουν λάβει μέρος σε διαγωνισμούς. Και παρακάτω βλέπουμε. Θα χαρώ επίσης να πάρω ανατροφοδότηση και από κάποιους από εσάς!

    Να δύο ποίηματά μου από την πρώτη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" (εκδ. Οσελότος) που εξηγούν τι είναι ποίηση για μένα: 

Η ποίηση

Με τα λευκά φτερά ενός γλάρου

ίπταται η σκέψη.

Με μια ακτίνα του απέναντι φάρου

αφικνείται η τέρψη.

Μάτια που πέσαν στο πάτωμα

- της αϋπνίας εγγύηση -

γραφή και ανάγνωση της ψυχής κύηση

μαζί και λευτέρωμα, που μοιάζει ελάττωμα.

Αυτό είναι η ποίηση.

πηγή εικόνας: Adobe stock

Ο τοίχος και ο στίχος

           

Έναν καιρό και μια φορά 

ήτανε ένας τοίχος.*

Σε δυο κόσμους ανάμεσα

στεκότανε ορθός.

Φαίνεται μεταξύ τους

πολλά είχαν να χωρίσουν...

Έναν καιρό και μια φορά

ήτανε ένας στίχος

που κάθισε εκεί ψηλά

σαν τσαλαπετεινός.

Σαν τον ακούσαν ρίχτηκαν

τον τοίχο να γκρεμίσουν.

Και ζήσανε κι αυτοί καλά

κι εμείς καλά ευτυχώς! 

*Μια μέρα άκουσα την τετράχρονη τότε κόρη μου Ισμήνη να λέει αυτή την πρόταση

κι από κει ξεπήδησε η έμπνευση γι' αυτό το μικρό, αισιόδοξο ποιηματάκι!

Μακάρι να γινόταν έτσι και στην πραγματικότητα.

πηγή εικόνας: Βικιπαίδεια