Δύο αλλιώτικα ποιήματα για τα Χριστούγεννα

Εικόνα: cnn.gr από το αρχείο του Ι. Αποστολόπουλου 

Πλησιάζοντας τα περσινά Χριστούγεννα 

με όλα αυτά που συνέβαιναν στον κόσμο και με αφορμή μια πρόσκληση σε διαγωνισμό χριστουγεννιάτικου ποιήματος, δυσκολεύτηκα να σκεφτώ κάτι αισιόδοξο. (Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και του χαρακτήρα μου... 😏 ) Προέκυψαν λοιπόν τα παρακάτω, που έχουν δημοσιευθεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits. 

https://storywits.com/issues/ Δεκεμβρίου 2025

Οχιάγγελοι 

Όχι άλλους άγγελους ξανθούς με γαλανά τα μάτια

στραμμένα προς τον ουρανό με απάθεια 

για τα γήινα έντομα αυτού του κόσμου.

Με ρόδινα τα μάγουλα, μακάρια την έκφραση 

και υποψία χαμόγελου στα χείλη.

Φέρτε μου άγγελους με πόδια βρόμικα,

χωμένα ως τα γόνατα στη λάσπη.

Με μαύρο κούτελο και μαύρα χείλη,

που έχουν πιει μαύρο νερό από τον Κάτω κόσμο 

και τον Πάνω.

Μαύρα τα πληγωμένα μάτια τους - ίριδες και βολβοί.

Με μαύρες κελεμπίες ξεσκισμένες,

που σέρνονται αδιάφορα στους μαύρους δρόμους.

Ακόμα και γυμνούς, να φαίνονται 

στην ολοζώντανή τους σάρκα 

μαύρα σημάδια απ' τα καρφιά του πόνου.

Φέρτε μου μαύρους άγγελους, γιατί είμαι πλέον σίγουρη.

Άγγελοι τέτοιοι μόνο υπάρχουν.

Ωσαννά 

Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,

είθε το αστέρι το λαμπρό να μας φωτίσει όλους,

γιατί τ' αστέρια στις σημαίες μας σβήνουν απ' τη ντροπή τους.

Πέφτουνε και κατρακυλούν σαν βόλοι, σαν παιχνίδια 

από σακούλες Θεόρατες πολυκαταστημάτων 

ή πάλι μπρος στα πόδια μας σαν μάτια 

που τυφλώθηκαν - από τα φώτα στις βιτρίνες 

ή απ' τις αλλεπάλληλες εκρήξεις.

Τα καμπανάκια -ντιν ντιν νταν- χτυπάνε πένθιμα,

καθώς οι βόμβες -μπαμ- χτυπάνε όπου βρουν

σ' αυτή τη Γη, που έφερε η Μαρία τον Υιό της.

Εκείνη Τον αγκάλιαζε, Τον θαύμαζε στη φάτνη,

κυνηγημένη ανάμεσα σε νήπια σφαγμένα 

κι οι μάνες πάλι σήμερα φασκιώνουν τα παιδιά τους

σε νεκροσέντονα, θυσία στον "Θεό".

Γύρω από το δέντρο όλοι απλώνουμε τα δώρα 

για τα παιδιά μας που χορτάσαν του σκασμού

κι άλλα παιδιά κοιτάζουν γύρω από κρατήρες 

τ' ακρωτηριασμένα μέλη των γονιών τους.

Ο Αϊ-Βασίλης ντύθηκε στα μαύρα 

και στο έλκηθρό του κουβαλάει όνειρα

σαβανωμένα, να τα πάει στον Άγιο Πέτρο,

που οι τρεις φορές που Τον αρνήθηκε εν μία νυκτί 

ήτανε τόσο ελάχιστες μπροστά σ’ εμάς,

που Τον αρνούμαστε πολλάκις κάθε μέρα.

Πολλά χρόνια σαν σήμερα γεννήθηκε η Αγάπη, είπαν.

Κι ακόμα σήμερα - Χρόνια Πολλά - πυροβολείται και σταυρώνεται.

Άγια η νύχτα και κραυγάζουν Ωσαννά

επίγειοι άγγελοι, μα τα αφτιά κουφά.