Η σκοτεινή πλευρά της θάλασσας

    Η φωτογραφία, από την οποία αντλεί έμπνευση το πρώτο ποίημα, τραβήχτηκε το 2013 στον Άγιο Ιωάννη Δέτη (Μοναστήρι) της Πάρου - προσωπικό αρχείο 

     Σήμερα θα δημοσιεύσω τρία ποιήματα με θέμα τη θάλασσα ως σκοτεινό καθρέφτισμα της ψυχής του ανθρώπου.

      Το πρώτο ποίημα περιλαμβάνεται σε μια ανέκδοτη προς το παρόν συλλογή με τίτλο "Μύθοι του Ανθρώπου", στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από την φωτογραφία, από την οποία και αντλεί έμπνευση.

 

Ακινησία 

Πάρε τα μάτια μου και κράτα τα εσύ.

Να 'χω τα χέρια μου ελεύθερα.

Αλήθεια, ήθελα να κολυμπήσω σήμερα,

μα τελικά στάθηκα στην άκρη άπραγη 

και με πήρε πάλι το ηλιοβασίλεμα.

Σαν κάτι να περίμενα και πάσχιζα να δω,

να εμφανιστεί επιτέλους στον ορίζοντα,

μ' αυτό δε φάνηκε ούτε και απόψε.

Και στέγνωσαν τα μάτια μου και μίκρυναν 

κι έπεσαν απ' τις κόγχες τους στην άμμο.

Τα πήρα με τα χέρια και τα σήκωσα,

μα πάρ' τα σε παρακαλώ εσύ,

να τα ξεπλύνεις λίγο.

Κοντεύουν πια να τυφλωθούν

κι η ακινησία μου δε βοηθάει.

Στένεψε το βεληνεκές τους, αφού στένεψε

και το δικό μου πεδίο ορατότητας.

Στένεψε κι η αντίληψή μου, 

δε σε χωρά πια και δεν κατανοώ

την έκταση της ύπαρξής σου,

πού αρχίζεις και ως πού φτάνεις.

Γι' αυτό, πάρε τα μάτια μου εσύ και κράτα τα.

Εγώ τι να τα κάνω πια; Κι αν τα χρειάζομαι,

τώρα καθόλου δε μου χρησιμεύουν.

       Το επόμενο ποίημα γράφτηκε προκειμένου να συμμετάσχει στον 14ο Διαγωνισμό Ποίησης και Πεζόμορφου Στοχασμού του Συνδέσμου πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου με τίτλο «Των Θαλασσών τα Λόγια», τιμώντας τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Καββαδία (1910–1975), του ποιητή που κατέγραψε με τρόπο μοναδικό τη ναυτική ζωή, τη φυγή και το ταξίδι στο άγνωστο. Περιλαμβάνεται και στην ομώνυμη ανθολογία.

ΠΑΡ' ΑΦΡΩΝ

Κρεμούσα από την κουπαστή το πρόσωπο 

γυρεύοντας στη σκοτεινή βοή ο σκίρων

να με κλωτσήσει, να ξεφορτωθώ τον εφιάλτη μου.

Όλο και περισσότερο τέντωνα τον λαιμό μου

ένα φτωχό γεύμα προσφέροντας 

σε κείνες τις μικρές αναλαμπές των άστρων,

που ευχόμουν να 'τανε μάτια της Σκύλλας.

Ωστόσο, αν μου 'τρωγε την κεφαλή,

θα φύτρωναν στους ώμους μου άλλες έξι.

Κι ο κρύος κόσμος κάτωθε

- σαν άλλο στόμα Χάρυβδης -

μαύρα και κυανά κεφάλια ολόγιομος,

που ανεβοκατέβαιναν σαν δάχτυλα στο πιάνο, 

πάντα απαλά και ρυθμικά θυμίζοντας 

το μάταιο τούτης της πλεύσης.

Χάραμα μπήκα στο λιμάνι.

Μέσα στο γκρίζο πρωινό 

τα πόδια μου κατέβηκαν τη σκάλα.

Όμως, τα μάτια μου είχαν απομείνει 

κάπου ανοιχτά, με τους αφρούς, αρόδο.

       Το τρίτο ποίημα περιλαμβάνεται στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος. Είναι πολύ απλό. Κάθε στίχος αποτελείται από μια τρισύλλαβη λέξη τονούμενη στην προπαραλήγουσα.

(Προπαρα) Λήγουσα

Θάλασσα

Γύρισα

Σκόρπισα

Θραύσματα

Θάνατος

Θέρισμα

Σύννεφο

Θέλησα

Έζησα

Μίλησα

Ζήτησα

Έχασα

Δίψασα

Έπεσα

Βράχοι-κα

Χάλασα

Χάθηκα

Χύθηκα

Μέσα στη

Θάλασσα