Θέατρο και ποίηση
27 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, μια τέχνη με την οποία επίσης ασχολήθηκα λίγα χρόνια. Και διάλεξα με την ευκαιρία τέσσερα ποιήματά μου, που παρουσιάζουν πτυχές της ζωής και της ποίησης μέσα από σκηνές θεατρικές και τη ματιά ενός ηθοποιού.
Τα δύο πρώτα βρίσκονται στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος), το τρίτο στη συλλογή "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω κι ο άνεμος να με πάρει" (Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, δωρεάν e-book) και το τέταρτο στο βιβλίο "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος).
Ο επόμενος, παρακαλώ
Κλεισμένο το σενάριο στου σκηνοθέτη την ποδιά,
τα μάτια του με μίσος πάνω μου καρφωμένα
κι εγώ να πρέπει τη συνέχεια μόνη μου να βρω,
τρέμοντας σαν μαριονέτα στα χαμένα.
Σκέφτομαι “Θε μου, πάλι θάλασσα τα έκανα”!
Νιώθω τα μάτια του ν’ αστράφτουν παγωμένα,
σαν φώτα που με στράβωσαν στο κέντρο της σκηνής,
αφού σπατάλησε τον χρόνο του για μένα.
Πίσω από την άθλια μάσκα που φορώ
τα λόγια μου αντιστέκονται, ακίνητα, κρυμμένα
κι έτσι περίλυπη τα βήματα μετρώ
στο παρασκήνιο που με φέρνουν ένα ένα.
Άσκηση από φράση βιβλίου του Δημήτρη Ψαθά – «Η Θέμις έχει κέφια»:
“Κλεισμένα τα χειρόγραφα στα γόνατα του υποβολέα, τα μάτια του γεμάτα μίσος, καρφωμένα επάνω μου.”
Βουβός ρόλος
Μιλώ με τη σιωπή.
Πέφτει σαν πέτρα
κάνοντας γδούπο στο πολύπαθο σανίδι
ή αθόρυβα πλανάται στο κοινό
σαν δηλητήριο και σαν ανατριχίλα,
ψυχρή κι απόκοσμη φέρνοντας ασφυξία.
Το σώμα μου θέλει να εκραγεί,
βράζει και φλέγεται μες στην ακινησία.
Φλέβες που ρέουν σε μια ξεραμένη γη
και κάποιο νεύρο που απροσδόκητα συσπάται,
ενώ γύρω μου νιώθω τους ατμούς
από ’να ηφαίστειο έτοιμο να ξυπνήσει
μετά από χρόνια εφιάλτες μπουκωμένο.
Και ξάφνου ακούγεται μία πνιχτή κραυγή
που απόδρασε απ’ τα δόντια τα σφιγμένα
γδέρνοντας σαν αλέτρι τον λαιμό μου,
σαν εμετός για τον κρυμμένο εγωισμό μου.
Παράσταση
Είναι η ζωή δίχως σενάριο παράσταση.
Τα σκηνικά παντού, δε θέλουν εγκατάσταση.
Μα μένει για τους ηθοποιούς μυστήριο
πώς το κοινό δεν κόβει εισιτήριο.
Κι όλους μάς κυνηγά η τέταρτη διάσταση.
Αν είσαι πάνω
στη σκηνή, τα λάθη σου
είναι μοιραία.
Κι άγνωστο πάντα
ποια θα 'ναι η ατάκα
η τελευταία.
Κόκκινη αυλαία ανοιχτή
Λένε ότι το θέατρο
για τον ηθοποιό είναι ξεγύμνωμα.
Εκτίθεται. Αποκαλύπτει τον ενδότερο εαυτό του.
Μπούρδες! (Άκρως ποιητικόν...)
Παρακαλώ, ας μου επιτραπεί η γνώμη.
Στο θέατρο μπορείς να είσαι ελεύθερα
ο εαυτός σου ο αληθινός
πίσω από ρόλους χίλιους δυο,
ακόμα κι ο χειρότερος, ο σκοτεινότερος,
ο μέχρι πρότινος άγνωστος και σε σένα.
Μα εκεί που πιο πολύ εκτίθεσαι,
αν θες ειλικρινής να λέγεσαι,
είναι όταν γράφεις, και ειδικά ποιήματα.
Εκεί δεν κρύβονται οι μύχιες σκέψεις σου, η παραφροσύνη,
οι φόβοι σου, οι ελλείψεις, τα διλήμματα,
η εμμονή σου από παλιά εκείνη,
ούτε η κενότητα ούτε τα καταπιεσμένα συναισθήματα.
Και scripta manent, που λέγαν κι οι Λατίνοι.
Εικόνα από το διαδίκτυο
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου