Μικρές ιστορίες - πορτρέτα γυναικών
Στον απόηχο της "γιορτής" της γυναίκας (8 Μαρτίου) δημοσιεύω τέσσερα ποιήματα - πορτρέτα γυναικών. Τα τρία πρώτα περιλαμβάνονται σε μια ανέκδοτη ακόμα συλλογή μου, στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από σχετική φωτογραφία από το αρχείο μου. Το τελευταίο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", Οσελότος.
Μικρός κρυφός παράδεισος
Μες στο μυαλό της είχε έναν κρυφό παράδεισο.
Εκεί κρυβόταν και περίμενε. Ανέπνεε.
Χώριζε τον μυρωμένο αέρα του σε μικρές δόσεις
κι ένιωθε στα πνευμόνια της να χύνονται
σταγόνα τη σταγόνα
τα κρίνα και οι νάρκισσοι - οι κανονικοί.
Σαν θέριευε η κόλαση απ' έξω
και λύγιζε απ' τ' απανωτά χτυπήματα
- "της μοίρας μου", σκεφτόταν, "ας γελάσω",
και στράβωνε το στόμα στην προσπάθεια
και πονούσε -
μετρούσε τις δυνάμεις που της έμεναν.
Κάτω απ' τις φυλλωσιές των δέντρων
έγλειφε τις πληγές της
και τις έπλενε στη δροσερή λιμνούλα,
μα λίγο αλμυρή από τα δάκρυα.
Μες στο μυαλό της είχε έναν κρυφό παράδεισο.
Ώσπου μια μέρα τέλειωσαν τα βάσανά της
και χάθηκε κι αυτός μαζί μ' εκείνην.
4ος Έπαινος στον διαγωνισμό ποίησης Δημωφέλεια 2025 του ΑΘΛ.Ε.ΠΟΛΙ.Σ με θέμα "Η βία δεν έχει επίθετο".
Κυκλάμινα
Είχε κρυφό μαράζι χρόνια τώρα
και σε κανέναν δε μπορούσε να το πει.
Μία φορά τον χρόνο όμως ανέβαινε
σ' εκείνο το ξωκλήσι του Αγίου τους
το αγαπημένο, που πηγαίνανε μαζί.
Παρακαλούσε την εικόνα του με δάκρυα
ανάβοντας καντήλια και κεριά
κι ύστερα προσκυνούσε κι έφευγε.
"Σ' ευχαριστώ που μ' άκουσες ξανά".
Πέρασαν οι καιροί κι άλλο δεν άντεχε
να κουβαλάει πάντα μόνο την ελπίδα.
Ανέβαινε τον λόφο με παράπονο.
"Γιατί άγιε μου προκοπή δεν είδα;"
Και στο κατέβασμά της κάπου σκόνταψε
σε μια βαθιά των βράχων χαραμάδα
κι έπεσε η ελπίδα από τον κόρφο της,
μα δεν την είδε από αφηρημάδα.
Τον άλλο χρόνο δεν την ξαναείδε
ούτε ο άγιος της ούτε άλλος κανείς
και έγινε η ελπίδα της κυκλάμινα
σ' εκείνη τη μικρή γωνιά της γης.
Πλυντήριο
Μοιάζει σαν να 'ταν χτες μα έχω ήδη ξεχάσει
τους πόνους, τα ξενύχτια και τα άγχη μου.
Ήρθανε άλλα τώρα, διαφορετικά.
Ο χρόνος μπαίνει στο πλυντήριο
με ρουχαλάκια βρεφικά
- καρδούλες, αστεράκια, σαπουνόφουσκες.
Περιδινείται ξαφνικά με τέτοια φόρα,
που ζαλίζομαι, δεν ξέρω πια
ποια ήμουν πριν τον ερχομό τους και τι έκανα
όλα τα προηγούμενα τα χρόνια.
Ξέρω μονάχα πως σ' αυτή την περιδίνηση
δεν προλαβαίνω ούτε όσα πρέπει
ούτε όσα θέλω.
Χαμένη απορώ πώς στο καλό
γίνεται αυτό με τον καιρό,
που άλλοτε σέρνεται αργά σαν τη χελώνα
κι άλλοτε τρέχει και μ' αφήνει μες στη σκόνη
με ένα λούτρινο κουκλάκι αγκαλιά.
Γιατί ο χρόνος βγαίνει απ' το πλυντήριο
φορές φορές ξεχειλωμένος σαν τα μάλλινα
ή "μπήκε", στένεψε και πια δε με χωρά.
Κι ώρα να
ξεχαστώ κι εγώ για τα καλά
στου χρόνου τη βαθιά και σκοτεινή ντουλάπα.
Ελευθερία*
Ήταν σ' εκείνη τη μικρή κουζίνα
που ερχόμασταν όχι αρκετά συχνά.
Σε τρία τέσσερα έπιπλα παλιά
με ξέθωρο το χρώμα όπως τα μάτια σου
είχες τακτοποιήσει τη ζωή σου.
Ένα τραπέζι, ένα ντιβάνι, τρεις καρέκλες
και μια βιτρίνα για τις πορσελάνες
- έφερες κάμποσες μαζί σου από κει.
Κι απ' έξω απ' το παράθυρο οι γλάστρες
με τα γεράνια τα φρεσκοποτισμένα.
Κρύα κουζίνα μα τη ζέσταινες εσύ
με τις αργές κινήσεις των χεριών σου
πάντα γεμάτες με αγάπη και φροντίδα.
Μας τάιζες σαρμάδες και τουρσί
και έβαζες φλουρί και στην τυρόπιτα
- δεν άφηνες στην τύχη τη χαρά μας.
Παίζοντας με τα μπιμπελό σου
ακούγαμε τις ίδιες διηγήσεις,
καβγάδες, αναμνήσεις και Ιστορία
κι εγώ που σε κοιτούσα στα κλεφτά
“Πού πήγαν τα σγουρά σου τα μαλλιά;” -
μάθαινα τι θα πει ελευθερία.
*Ζέλκα, το γένος Καραγιάννη, Αμυγδαλιές Γρεβενών 1922-Θεσσαλονίκη 2012. Νοσοκόμα στην Εθνική Αντίσταση και πολιτική πρόσφυγας σε Πολωνία και Ρουμανία.
Δημοσίευση και στο διαδικτυακό περιοδικό fractal: https://www.fractalart.gr/poiimata-portreta-gynaikon/
με διαφορετικό το τελευταίο ποίημα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου