Χρηστικά αντικείμενα

       

Λεπτομέρεια από πίνακα του V. Van Gaugh, "Γυναίκες σκάβουν σε χωράφι με χιόνι"

     

            Σ' αυτή την ανάρτηση, διάλεξα μερικά ποιήματά μου, στα οποία πρωταγωνιστούν διάφορα χρηστικά αντικείμενα. Αντικείμενα, των οποίων ο ρόλος είναι βοηθητικός στην καθημερινή ζωή, φιλοδοξούν κι εδώ να παίξουν τον ίδιο ρόλο, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλοτε σε ατομικό και άλλοτε σε συλλογικό επίπεδο, υποφώσκει σε όλα μια τραγική ειρωνία, κάποτε αυτοσαρκασμός. 

         Το πρώτο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits, τεύχος Απριλίου 2025, σ. 227. 

ΤΕΥΧΗ - Storywits® https://storywits.com/issues/

Το ραβδί 

Μια μέρα πήρα ένα ραβδί 

και με αυτό στο χέρι άρχισα να βαδίζω.

Κι όσο περπάταγα, μου φαίνονταν 

όλο πιο σταθερά, πιο σίγουρα τα βήματά μου.

Γεμάτη αυτοπεποίθηση έφτασα 

όλο και πιο μακριά, σε μονοπάτια απάτητα.

Δυνάμωσε μέχρι και η φωνή μου.

Άρχισα να μιλώ για όλα εκείνα,

για τα οποία άλλοτε σώπαινα δειλή.

Κι όταν τα φίδια φάνηκαν, να με κυκλώσουν,

άρχισα να χτυπάω το ραβδί κι είπα πως γλύτωσα.

Έτσι πορεύτηκα και πέρασε ο καιρός.

Μια μέρα κάπου σκόνταψα και το ραβδί μου

πέφτοντας το 'κανα δύο κομμάτια.

Αμέσως έχασα το θάρρος μου, τη δύναμη,

τη σιγουριά και τη φωνή μου.

Θρήνησα εκεί και τα 'θαψα και του ραβδιού 

τα δυο κομμάτια τα 'κανα σταυρό.

Πήρα τον δρόμο της επιστροφής και ανακάλυψα 

πως ξαφνικά θυμήθηκα πώς είναι

μόνο στα δυο μου πόδια να βαδίζω.

Το φτυάρι 

Αγόρασα αυτό το μεγάλο φτυάρι.

Είναι γερό και ακριβό, ήθελα να 'μαι σίγουρη.

Και βρήκα τούτο το χωράφι με μαλακό το χώμα.

Από παλιά τα πήγαινα καλά στο σκάψιμο 

- ναι, και στο θάψιμο.

Πρέπει να κάνω έναν λάκκο αρκετά βαθύ,

για να χωρέσουν όλα όσα θέλω 

να ξεφορτωθώ: τα ελαττώματά μου

- και τα χαρίσματα. Κι αυτά ελαττώματα είναι.

Γι' αυτό και χάρη σου ζητώ, μείνε κοντά μου.

Θα χρειαστεί, όταν τελειώσω,

κάποιος να με σκεπάσει.

Μανταλάκια 

Το περιβάλλον μου, που ξεδιπλώνεται 

τόσο αχαλίνωτα εμπρός μου μέρα νύχτα,

το ίδιο εύκολα αναδιπλώνεται 

κι οι διαστάσεις του ξεγίνονται,

άλλοτε δύο, άλλοτε τέσσερις κι εφτά.

Ζαλίζομαι, τα μάτια μου δεν είναι αρκετά.

Και το μυαλό μου σκόρπια σπόρια.

Θ' αργήσει κι άλλο να φυτρώσει - αν ποτέ -

το δέντρο της ζωής και της σοφίας,

που ίσως κάποτε ενώσει 

τις ξεπλυμένες και ξεθωριασμένες μας ψυχές.

Σ' όσα πλυντήρια κι αν μπουν, πάλι λερώνονται 

αδέξια με χώμα και με λάσπη.

Και απλωμένες η μια δίπλα στην άλλη,

κάτω απ' τον ίδιο ήλιο κρέμονται ανήμπορες

κι εξαντλημένες - στα χέρια μανταλάκια.

Από το διαδίκτυο 

Κίτρινο ψαλίδι 

Αγκαλιασμένος ο καθένας 

με τη δική του κουπαστή σφιχτά,

κάτι αγναντεύουμε όλοι 

από μακριά που έρχεται 

ξορκίζοντάς το.

Τα μάτια μου κλαδιά μουριάς 

κι από το στόμα μπαίνει 

ένας μικρός μαΐστρος κατεργάρης 

μα το κάτι 

που βλέπω από μακριά εν τέλει είναι 

τρία πεινασμένα λέει φαντάσματα,

που τρώνε πολυκατοικίες στο πέρασμά τους

όλο και πλησιάζοντας,

σαν να 'τανε μαλλί γριάς κανονικό.

Στο χέρι μου ένα κίτρινο ψαλίδι.

Να κόψω το μαλλί ή το μπαλκόνι μου; 

Καλύτερα στον δρόμο να πηδήξω,

να κάνω πως σφυρίζω αδιάφορα 

κρυφά πετώντας κάπου το ψαλίδι,

παρά τον ύπνο μου να κόψω σε λωρίδες.