Πίσω από μάσκες και παραπετάσματα
Οι Αποκριές είναι μια περίοδος γεμάτη έθιμα με έντονους συμβολισμούς. Κουδούνια που διώχνουν τα κακά πνεύματα και ξυπνούν τη γη, μάσκες που ελευθερώνουν από την καταπίεση, σατιρικά δρώμενα, φωτιές που εξαγνίζουν, κάψιμο του Καρνάβαλου ως συμβόλου του κακού και της ασυδοσίας...
Μόνο που οι Αποκριές δεν είναι μόνο αυτή την εποχή του χρόνου. Μάσκες και παραπετάσματα με κρυμμένα μυστικά υπάρχουν γύρω μας παντού και πάντα.
Μασκαράδες
Βάλαμε τα καλά ζεστά μας ρούχα
και κατεβήκαμε να δούμε κάτι μασκαράδες
τυλιγμένους με προβιές
και κουδούνια κρεμασμένα.
Κρατούν ξύλινα σκήπτρα,
φορούν διαβόλου κέρατα και κάλτσες,
μάσκες με παγονιού φτερά και πούπουλα
και μια φορά τον χρόνο παρελαύνουν,
να διώξουν λέει τα κακά τα πνεύματα,
να δώσουνε οι σπόροι τους καρπούς τους.
Κι ίσως αυτό μας τράβηξε κοντά τους,
γιατί από μασκαράδες με τα όλα τους,
με κέρατα, φτερά, προβιές
- μην παραλείψω και τα κρεμαστά κουδούνια-
έχουμε πολλούς, τους τρώμε ολοχρονίς
με το κουτάλι κι ακόμα δεν χορτάσαμε.
Παρέδωσαν τα σκήπτρα στα κακά τα πνεύματα
και τίνος κόποι να καρποφορήσουν;
Όμως δεν ξέρω να σας πω με σιγουριά,
αυτοί οι πάντα μασκαράδες είναι μόνο
στην τηλεόραση ή και στον καθρέφτη;
(Ανέκδοτο)
Κοινωνική δικτύωση
Κάποια στιγμή βρέθηκε μπρος μου ο λύκος
και είχε γίνει, λέει, καλός.
Μοίραζε ολόγυρα λουλούδια και χαμόγελα
και τραγουδούσε δεξιά κι αριστερά
σαν να 'παιζε σε μιούζικαλ.
Γύρω του άστραφταν τα φλας,
κόλλαγαν πάνω του σαν μύγες τα μικρόφωνα
κι οι δημοσιογράφοι εκλιπαρούσαν στην ουρά
να τους χαρίσει δεκαπέντε του λεπτά.
Κι εκείνος με απαστράπτοντα τα δόντια
έλεγε "ναι!" και "φυσικά!"
κι έπαιρνε δύο-δύο τα παιδιά αγκαλιά
στα γόνατα σαν άλλος Αϊ-Βασίλης.
Έπεσε ξαφνικά στα χέρια μου
μια πρόσκληση για πάρτυ στην αυλή του.
Γέλια, χαρές και μουσική,
λυκοφιλίες, αγκαλιές και φαγοπότι.
Σαν πήγε αργά και φύγανε όλοι,
ο λύκος σύρθηκε στο μπάνιο σκυθρωπός.
Με κοίταξε μέσ' από τον καθρέφτη
σχεδόν ανέκφραστος, καθώς
μπούκωνε με τα μάτια αιμάτινα
δυο χούφτες χάπια έναν ψεύτη.
("Είναι στη φύση μας", εκδ. Οσελότος)
Βιτρίνα
Τι ελεύθεροι κι ατρόμητοι σαν τα πουλιά,
που μοιάζουμε μες στ' αυτοκίνητά μας,
καθώς γυρίζουμε στο σπίτι απ' τη δουλειά.
Και μες στα σπίτια μας, μες στα δωμάτιά μας,
μέσα στα άχρηστα κουτιά απ' τα κινητά μας
που θάφτηκαν μέσα στα κομοδίνα μας
ή όπως τα καλά μαχαιροπήρουνά μας
σε κάποιο απ' τα ντουλάπια στην κουζίνα μας,
πίσω απ' την καθαρή βιτρίνα μας
με της τεχνολογίας την πλαστική ζωή
χορταίνουμε δήθεν την πείνα μας
κι αφού βουρτσίσουμε τα σάπια μας κάθε πρωί,
τίποτα δεν πειράζουμε ακλόνητοι.
Πόσο ελεύθεροι είμαστε κι ατρόμητοι.
(Ανέκδοτο, αγγλικό σονέτο)
Κλωστή
Κανείς δεν ξέρει αληθινά τον διπλανό του.
Άνθρωποι που 'χουν ζήσει μισή ζωή μαζί
και καταλήγει ο ένας στου άλλου
τα χέρια τελειωμένος.
Κι ο δεύτερος από τα ίδια τα δικά του.
Κι ύστερα κάθε μαϊντανός παράγει
στα μέσα φύσες βαρυσήμαντες.
Οι άλλοι κουνάμε το κεφάλι κι επιστρέφουμε
στους καθημερινούς πεζόδρομους
πιστεύοντας πως δε θα 'ρθει η σειρά μας
στη μία ή στην άλλη θέση.
Μα φτάνει να κοπεί μια τόση δα κλωστή,
να βγει από μέσα μας ο δαίμονας
που κρύβεται επιμελώς για χρόνια
πίσω από πέπλα ευγένειας και καταπίεσης,
κάτω από θρόνους κύρους και γοήτρου
και προσποιείται ον κοινωνικό.
Ν' αποκαλύψει τα τεράστια δόντια του,
ακαριαία να τα μπήξει όπου τον παίρνει
και να περιφερθεί μ' ένα χαμόγελο ηδονής
για τρόπαιο, στα αίματα βουτηγμένος,
και μάτια όχι πια θολά μα ολοκάθαρα.
Κανείς δεν ξέρει αληθινά τον εαυτό του.
(Υπό έκδοση, "Αγαπητοί κύριοι ένορκοι", εκδ. Κέφαλος)
Συγκαλυπτήρια
Με μαύρο τον καθρέφτη σκέπασα σεντόνι.
Το είδωλό μου το αίμα μού παγώνει.
Μάτια σαν του φιδιού,
κέρατα κριαριού,
γλώσσα διχαλωτή που φαρμακώνει.
Ο διάβολος που
βγαίνει από μέσα μου
μ' εξουθενώνει.
("Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω κι ο άνεμος να με πάρει", δωρεάν e-book από τον Σύνδεσμο πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου)
https://share.google/yiew4tb2shN42fgQV
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου