Με θέμα τα λουλούδια και την άνοιξη

Δανδελίων

Λευκά αλεξίπτωτα

κι εγώ ένα απ' αυτά.

Ανάλαφρα αναλύομαι 

σε μικροσκοπικά βαμβάκια.

Δεν είμαι τίποτα 

ούτε υπήρξα κάτι το σπουδαίο.

Το μόνο που θα ήθελα,

να ταξιδεύω πάνω από νερά 

με το γλυκό ανασήκωμα 

ενός ευσπλαχνικού ανέμου 

και οι χίλιοι μου εαυτοί 

άλλες ζωές που δε θυμάμαι πια. 

Τα γιασεμιά

Μικρά μικρά και ταπεινά 

άνθη λευκά κι αθώα, 

έτσι που εύκολα το μάτι δεν τα πιάνει.

Μα η θεία ευωδιά τους δεν ξεφεύγει 

από τη μύτη κανενός.

Σαν τα ερωτευμένα μάτια μιας παιδούλας 

που στέκονται χαμηλωμένα, 

μα μόλις στρέψεις το κεφάλι σου αλλού,

επάνω σου τα νιώθεις καρφωμένα 

και στην καρδιά σου εντός.

Νύφες 

Στο μονοπάτι με τις χίλιες μαργαρίτες 

βρέθηκα κι αφού ατένισα για λίγο 

την άγρια κίτρινη σοδειά, 

που δεν περίμενε κανείς να τη μαζέψει,

είπα ας κόψω κι εγώ μια.

Ίσως περίμεναν κι εκείνες 

κάποιον να 'ρθει να τις διαλέξει,

κίτρινες νύφες σε παζάρι μάταιο.

Μα αντί να τη φυλάξω για το βάζο μου,

τα φύλλα της απάνθρωπα άρχισα να μαδάω.

Υστεροφημία

Και φύτρωσαν επάνω μου

πυκνά τα χαμομήλια

Και σκόρπισε ο άνεμος

τα χρόνια σαν τα φύλλα.

Πέρασαν μύρια σύννεφα,

βροχές, φωτιές, πλημμύρες.

Περάσανε και πόλεμοι,

λιμοί, λοιμοί, ειρήνες.

Πέρασαν κρύα πρωινά

και καλοκαίρια χίλια.

Κι όμως ξυπνούν την άνοιξη

πάλι τα χαμομήλια. 

       Το πρώτο ποίημα ανήκει σε ανέκδοτη ως τώρα συλλογή. Το δεύτερο και το τρίτο υπάρχουν στο βιβλίο "Είναι στη φύση μας" (εκδόσεις Οσελότος) και το τέταρτο στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" από τις ίδιες εκδόσεις.

        Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο μου.