Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα.

 

Από το παιδικό βιβλίο "Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους"

       Με αφορμή τη στάση του κράτους μας αλλά και αρκετών συμπολιτών μας - δυστυχώς - απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όπως αυτή φαίνεται μέσα από θλιβερά γεγονότα τα τελευταία χρόνια κυρίως, αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ τέσσερα ποιήματά μου σχετικά με το θέμα.

Κότες

Κι ακόμα υπάρχουν στον κόσμο αυτό 

χιλιάδες παιδιά που πεινάνε,

χιλιάδες μάνες που σέρνονται 

κι από τον πόνο αλυχτάνε. 

Σε τούτο τον "πολιτισμό" 

ο κόσμος σκοτώνεται ακόμα 

από κείνους που διατείνονται 

τάχα πως πάντα βοηθάνε. 

Κι αφού τα χέρια μας είναι ξερά, 

τα στόματα έμαθαν να σιωπάνε,

τα μάτια μας καλύτερα αξίζει 

να ρίξουμε στις κότες να τα φάνε.

Από το διαδίκτυο 

Κότες ΙΙ

Κοιτάζοντας ψηλά δε βλέπω αστέρια

μα άπειρους μικρούς χρυσούς σταυρούς.

Δε βρίσκω ούτε ίχνος της ελπίδας,

μόνο την αντανάκλαση εκείνης της λεπίδας 

που υπό το βλέμμα μου σωριάζει ακόμα 

- κι ακόμα, και ακόμα - τους αδελφούς νεκρούς.

Δεν έχω χέρια, τα φτερά μου δεν πετάνε.

Μόνο σκαλίζω αυτό το χώμα με τα πόδια,

τρέμοντας όταν έρχονται κείνες οι μπότες 

γεμάτες ματωμένη λάσπη, που ύστερα 

γυρεύουν να μου δείχνονται αστραφτερές.

Κι αφού όλοι γύρω απλανώς κοιτάμε σαν τις κότες,

εμπρός, τα μάτια μας ας φάμε, όπως θα έκαναν κι αυτές.

Αχινός 

Κάποτε είχα ένα παιδί, 

που πήρε η θάλασσα και το 'πνιξε. 

Πρόλαβα μόνο να γραπώσω ένα μανίκι 

κι εκείνο το καταραμένο σκίστηκε.

Τα στόματά μας πήγαν κάτι να φωνάξουν,

όμως δεν πρόλαβαν. Γέμισαν από κύματα.

Κι ακόμα δεν έχω χωνέψει την αλμύρα, 

που κράτησε τον έναν στον αφρό, τον άλλον όχι.

Μισώ τη θάλασσα, μισώ το αλάτι,

μισώ κάθε πλεούμενο και κάθε ταξιδιώτη.

Μισώ κι εσένα, που με κοιτάς με οίκτο.

Τα μάτια σου μυρίζουν θάλασσες.

Θυμίζουν ουρανούς κενούς από Θεό.

Μοιάζουν με αχινούς αναίσθητους,

που τάχα δεν ευθύνονται για την κακοτυχία του άλλου.

Μη με κοιτάς, λοιπόν. 

Πάρε τη βάρκα της ζωής σου και ξεμάκρυνε. 

Κι αν θες, όπως μου λες, να κάνεις κάτι,

τότε να με πετάξεις σ' αυτό το μισητό υγρό 

κι άσε τα κύματα να κάνουν τη δουλειά τους

ετούτη τη φορά καλύτερα,

γιατί απ' όλα πιο πολύ μισώ εμένα.

Από το διαδίκτυο 

Καληνύχτα Κεμάλ

Επαναστάτησε κι απόψε το δείλι 

και βάφτηκε η θάλασσα μ' αίμα 

Δίκαια και άδικα χαμένων 

- θ' άλλαζε άραγε ο κόσμος;

Κι ο ήλιος στη μέση σαν ρόδο,

που άφησε λες κάποιο χέρι 

για όλους εκείνους που φύγαν

και χάθηκαν σαν να 'ταν ψέμα.

Το πρώτο και το τέταρτο υπάρχουν στο πρώτο μου βιβλίο "Ένα μικρό πέρασμα", ενώ το δεύτερο και το τρίτο στο επόμενο, "Είναι στη φύση μας".