Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

Η 2η είναι δική μου φωτογραφία από κατεστραμμένο από τον πόλεμο τουριστικό θέρετρο στη Σερβία. Από αυτήν προήλθε και η έμπνευσή μου για το ποίημα:   Περικοκλάδες Χρόνια μετά τον πόλεμο, μαύρα παράθυρα άδεια,  χωρίς κουφώματα και δίχως τζάμια,  στόματα χάσκοντα από γριές φαφούτες, που εκτός από τα δόντια έχασαν και τα λογικά. Και δεν μπορεί κανείς να διακρίνει τίποτα  μες στο αινιγματικό σκοτάδι τους, ίσως γιατί απλά τίποτε απολύτως δεν υπάρχει. Μόνο κάποιες φορές μαντεύεις τις κραυγές τους, που άφησαν χαραμάδες ανοιχτές στους τοίχους σαν ρυτίδες  και διηγούνται πόνο ανυπέρβλητο, που φύτρωσε κι απλώθηκε με τις περικοκλάδες, κρεμάστηκε απ' τα παράθυρα, λες για να δραπετεύσει, σαν λέξεις ασυνάρτητες από το στόμα  γριάς ποιήτριας φαφούτας σαλεμένης. Περιλαμβάνεται στη συλλογή "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος) Ανεπάρκεια "Πόλεμος πατήρ πάντων", κάποτε είπε ο σοφός. "Μέσ' απ' τις αντιθέσεις όλα αλλάζουν∙  και μόνο μέσα από την πάλη τους θα φτάσουμε ίσως στη...

  Παιδάκι μου Σκέφτομαι, μοιάζεις με πουλάκι πιο πολύ  ή με λουλούδι; Εύθραυστα είναι  μικρά, μα γρήγορα - δες - θα μεγαλώσουν. Δυο βοτσαλάκια  τα μάτια σου, ζητάνε  τον κόσμο όλο. Στα αφτιά μου η δική σου φωνή το πιο γλυκό τραγούδι. Ψυχή λευκή, που δε γνωρίζει κακία  ούτε και δόλο. Τα χρόνια φεύγουν  γρήγορα. Πέτα ψηλά  στον ουρανό σου. Από το e-book "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω... Κι ο άνεμος να με πάρει" Πάντα μωρά μου Πότε ήσασταν μικρούτσικα μωράκια, βρέφη ανήμπορα κι εξαρτημένα, με τις λεπτές φωνούλες σας, τις άγουρες, και με τα κλαψουρίσματά σας να δηλώνετε  ακατανόητα τις λιγοστές ανάγκες σας; Περάσανε οι μήνες και τα χρόνια ήδη, όπως περνούν οι ώρες και οι μέρες. Όσο και να το θέλω, δε μπορώ  να σας κρατήσω αθώα και μικρά λίγο ακόμα. Σε λίγο η αγκαλιά μου δε θα σας "χωρά". Είναι καιρός που δυσκολεύομαι να σας σηκώσω. Όμως, υπόσχομαι, θα κάνω ό,τι μπορώ, για να σηκώνω τα όποια βάρη σας. Για να σηκώνουμε μαζί τα όνειρά σας  ψηλ...

Δανδελίων Λευκά αλεξίπτωτα κι εγώ ένα απ' αυτά. Ανάλαφρα αναλύομαι  σε μικροσκοπικά βαμβάκια. Δεν είμαι τίποτα  ούτε υπήρξα κάτι το σπουδαίο. Το μόνο που θα ήθελα, να ταξιδεύω πάνω από νερά  με το γλυκό ανασήκωμα  ενός ευσπλαχνικού ανέμου  και οι χίλιοι μου εαυτοί  άλλες ζωές που δε θυμάμαι πια.  Τα γιασεμιά Μικρά μικρά και ταπεινά  άνθη λευκά κι αθώα,  έτσι που εύκολα το μάτι δεν τα πιάνει. Μα η θεία ευωδιά τους δεν ξεφεύγει  από τη μύτη κανενός. Σαν τα ερωτευμένα μάτια μιας παιδούλας  που στέκονται χαμηλωμένα,  μα μόλις στρέψεις το κεφάλι σου αλλού, επάνω σου τα νιώθεις καρφωμένα  και στην καρδιά σου εντός. Νύφες   Στο μονοπάτι με τις χίλιες μαργαρίτες  βρέθηκα κι αφού ατένισα για λίγο  την άγρια κίτρινη σοδειά,  που δεν περίμενε κανείς να τη μαζέψει, είπα ας κόψω κι εγώ μια. Ίσως περίμεναν κι εκείνες  κάποιον να 'ρθει να τις διαλέξει, κίτρινες νύφες σε παζάρι μάταιο. Μα αντί να τη φυλάξω για το ...

  Μαρασμός γαρ εγγύς   Απ' το μπαλκόνι μου κοιτάζω  γι' άλλη μια φορά τη θέα. Σπίτια λευκά καταδυόμενα, μια υποψία θάλασσας στο βάθος, στο κέντρο πάντα η εκκλησία. Κάτι τριαντάφυλλα στιλπνά χαχάνισαν κοροϊδευτικά την πλάτη τους γυρνώντας  στα γέρικά της κυπαρίσσια. - Γελάστε τώρα που μπορείτε. Χαρείτε με τα νιάτα σας. Αύριο θα σας φέρουνε μπροστά μας να σας πετάξουν σε μια τρύπα  κάμποσα μέτρα κάτω από το χώμα. Σαν τ' άκουσα, βάλθηκα σκύβοντας  να μαζέψω βιαστικά τα πέφταλά μου. Μα αυτά περιφρονώντας με καβάλησαν τον άνεμο  και κάλπασαν μακριά μου. Έσκυψα κι άλλο κι έμεινα  να ελπίζω στην ανάσταση. Ανάσα της βροχής Δεν ήταν θλίψη ούτε δάκρυα  ετούτη η σιγανή βροχούλα. Ήταν μια δίψα που ξεδίψασε, λαχτάρα που λαχτάρησε, όνειρο που ονειρεύτηκε, παλιά αμαρτία που αμάρτησε ξανά. Άλλα τα πήρε κι άλλα τα 'φερε η βροχή. Μούσκεψε τα πλακόστρωτα, τα χόρτα και τα χώματα  κι όλα μαζί αναστήθηκαν, ζωντάνεψαν τα πεθαμένα χρώματα. Τα μάτια που αδειάσα...

  " Της τύχης τα μπερδέματα", θεατρική ομάδα Νάουσας Πάρου, 2013              27 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, μια τέχνη με την οποία επίσης ασχολήθηκα λίγα χρόνια. Και διάλεξα με την ευκαιρία   τέσσερα ποιήματά μου, που παρουσιάζουν πτυχές της ζωής και της ποίησης μέσα από σκηνές θεατρικές και τη ματιά ενός ηθοποιού.            Τα δύο πρώτα βρίσκονται στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος), το τρίτο στη συλλογή "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω κι ο άνεμος να με πάρει" (Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, δωρεάν e-book) και το τέταρτο στο βιβλίο "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος).  Ο επόμενος, παρακαλώ Κλεισμένο το σενάριο στου σκηνοθέτη την ποδιά, τα μάτια του με μίσος πάνω μου καρφωμένα κι εγώ να πρέπει τη συνέχεια μόνη μου να βρω, τρέμοντας σαν μαριονέτα στα χαμένα. Σκέφτομαι “Θε μου, πάλι θάλασσα τα έκανα”! Νιώθω τα μάτια του ν’ αστράφτουν παγωμένα, σαν φώτα που με στράβωσαν στο κέντρο της σκηνής, αφού σ...

        Μερικά ποιήματα για το πώς οι άνθρωποι τείνουν να ξεγελιούνται από πλαστές εικόνες της πραγματικότητας, να αγκιστρώνονται σε αυτές με τη θέλησή τους και, όταν πια είναι αδύνατο να συνεχίσουν να ζουν στην πλάνη, να καταβαραθρώνονται από την απώλειά της.         Το πρώτο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος. Το δεύτερο είναι ένα σονέτο που συνομιλεί με το σονέτο του Κ. Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι", αλλά με θέμα τους ίδιους τους ποιητές - μικρού κυρίως βεληνεκούς... Το τρίτο και το τέταρτο μιλούν για τη ροπή του ανθρώπου προς την πλάνη και τα όμορφα ψέματα - παγίδες, απ' τα οποία δύσκολα ξεφεύγουμε ακόμα κι αν μας αποκαλύπτονται, και την άσχημη γεύση που αφήνει φυσικά αυτή η αποκάλυψη. Η πτώση Είχα ένα σπίτι στα σύννεφα Κυλούσαν οι μέρες μου ήρεμα Και χόρευα πάνω στα χιόνια Μαζί με χαμένα μπαλόνια. Μια μέρα καπνοί, φασαρία πολλή, Έσκυψα μπρος για να δω Κι έπεσα! Έπεσα κάτω! Βυθίστηκα μες στο νερό Κι έφτασα μέχρι τον πάτο. Π...

        Λεπτομέρεια από πίνακα του V. Van Gaugh, "Γυναίκες σκάβουν σε χωράφι με χιόνι"                   Σ' αυτή την ανάρτηση, διάλεξα μερικά ποιήματά μου, στα οποία πρωταγωνιστούν διάφορα χρηστικά αντικείμενα. Αντικείμενα, των οποίων ο ρόλος είναι βοηθητικός στην καθημερινή ζωή, φιλοδοξούν κι εδώ να παίξουν τον ίδιο ρόλο, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλοτε σε ατομικό και άλλοτε σε συλλογικό επίπεδο, υποφώσκει σε όλα μια τραγική ειρωνία, κάποτε αυτοσαρκασμός.           Το πρώτο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits, τεύχος Απριλίου 2025, σ. 227.  ΤΕΥΧΗ - Storywits® https://storywits.com/issues/ Το ραβδί  Μια μέρα πήρα ένα ραβδί  και με αυτό στο χέρι άρχισα να βαδίζω. Κι όσο περπάταγα, μου φαίνονταν  όλο πιο σταθερά, πιο σίγουρα τα βήματά μου. Γεμάτη αυτοπεποίθηση έφτασα  όλο και πιο μακριά, σε μονοπάτια απάτητα. Δυνάμωσε μέχρι και η φωνή μου. Άρχισα να μιλώ γ...