Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  " Της τύχης τα μπερδέματα", θεατρική ομάδα Νάουσας Πάρου, 2013              27 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, μια τέχνη με την οποία επίσης ασχολήθηκα λίγα χρόνια. Και διάλεξα με την ευκαιρία   τέσσερα ποιήματά μου, που παρουσιάζουν πτυχές της ζωής και της ποίησης μέσα από σκηνές θεατρικές και τη ματιά ενός ηθοποιού.            Τα δύο πρώτα βρίσκονται στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος), το τρίτο στη συλλογή "Λίμερικ με χαϊκού μιχθήτω κι ο άνεμος να με πάρει" (Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, δωρεάν e-book) και το τέταρτο στο βιβλίο "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος).  Ο επόμενος, παρακαλώ Κλεισμένο το σενάριο στου σκηνοθέτη την ποδιά, τα μάτια του με μίσος πάνω μου καρφωμένα κι εγώ να πρέπει τη συνέχεια μόνη μου να βρω, τρέμοντας σαν μαριονέτα στα χαμένα. Σκέφτομαι “Θε μου, πάλι θάλασσα τα έκανα”! Νιώθω τα μάτια του ν’ αστράφτουν παγωμένα, σαν φώτα που με στράβωσαν στο κέντρο της σκηνής, αφού σ...

        Μερικά ποιήματα για το πώς οι άνθρωποι τείνουν να ξεγελιούνται από πλαστές εικόνες της πραγματικότητας, να αγκιστρώνονται σε αυτές με τη θέλησή τους και, όταν πια είναι αδύνατο να συνεχίσουν να ζουν στην πλάνη, να καταβαραθρώνονται από την απώλειά της.         Το πρώτο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", εκδ. Οσελότος. Το δεύτερο είναι ένα σονέτο που συνομιλεί με το σονέτο του Κ. Καρυωτάκη "Είμαστε κάτι", αλλά με θέμα τους ίδιους τους ποιητές - μικρού κυρίως βεληνεκούς... Το τρίτο και το τέταρτο μιλούν για τη ροπή του ανθρώπου προς την πλάνη και τα όμορφα ψέματα - παγίδες, απ' τα οποία δύσκολα ξεφεύγουμε ακόμα κι αν μας αποκαλύπτονται, και την άσχημη γεύση που αφήνει φυσικά αυτή η αποκάλυψη. Η πτώση Είχα ένα σπίτι στα σύννεφα Κυλούσαν οι μέρες μου ήρεμα Και χόρευα πάνω στα χιόνια Μαζί με χαμένα μπαλόνια. Μια μέρα καπνοί, φασαρία πολλή, Έσκυψα μπρος για να δω Κι έπεσα! Έπεσα κάτω! Βυθίστηκα μες στο νερό Κι έφτασα μέχρι τον πάτο. Π...

        Λεπτομέρεια από πίνακα του V. Van Gaugh, "Γυναίκες σκάβουν σε χωράφι με χιόνι"                   Σ' αυτή την ανάρτηση, διάλεξα μερικά ποιήματά μου, στα οποία πρωταγωνιστούν διάφορα χρηστικά αντικείμενα. Αντικείμενα, των οποίων ο ρόλος είναι βοηθητικός στην καθημερινή ζωή, φιλοδοξούν κι εδώ να παίξουν τον ίδιο ρόλο, όχι πάντα με επιτυχία. Άλλοτε σε ατομικό και άλλοτε σε συλλογικό επίπεδο, υποφώσκει σε όλα μια τραγική ειρωνία, κάποτε αυτοσαρκασμός.           Το πρώτο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits, τεύχος Απριλίου 2025, σ. 227.  ΤΕΥΧΗ - Storywits® https://storywits.com/issues/ Το ραβδί  Μια μέρα πήρα ένα ραβδί  και με αυτό στο χέρι άρχισα να βαδίζω. Κι όσο περπάταγα, μου φαίνονταν  όλο πιο σταθερά, πιο σίγουρα τα βήματά μου. Γεμάτη αυτοπεποίθηση έφτασα  όλο και πιο μακριά, σε μονοπάτια απάτητα. Δυνάμωσε μέχρι και η φωνή μου. Άρχισα να μιλώ γ...

  Νάξος, Ποταμιά, 2025. Προσωπικό αρχείο         Στον απόηχο της "γιορτής" της γυναίκας (8 Μαρτίου) δημοσιεύω τέσσερα ποιήματα - πορτρέτα γυναικών. Τα τρία πρώτα περιλαμβάνονται σε μια ανέκδοτη ακόμα συλλογή μου, στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από σχετική φωτογραφία από το αρχείο μου. Το τελευταίο υπάρχει στη συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα", Οσελότος. Μικρός κρυφός παράδεισος Μες στο μυαλό της είχε έναν κρυφό παράδεισο. Εκεί κρυβόταν και περίμενε. Ανέπνεε. Χώριζε τον μυρωμένο αέρα του σε μικρές δόσεις  κι ένιωθε στα πνευμόνια της να χύνονται  σταγόνα τη σταγόνα  τα κρίνα και οι νάρκισσοι - οι κανονικοί. Σαν θέριευε η κόλαση απ' έξω και λύγιζε απ' τ' απανωτά χτυπήματα  - "της μοίρας μου", σκεφτόταν, "ας γελάσω", και στράβωνε το στόμα στην προσπάθεια   και πονούσε - μετρούσε τις δυνάμεις που της έμεναν. Κάτω απ' τις φυλλωσιές των δέντρων  έγλειφε τις πληγές της και τις έπλενε στη δροσερή λιμνούλα, μα λίγο αλμυρή από τα δάκρυ...

       Εικόνα από το διαδίκτυο          Ανθίζει πρώτη μέσα στον χειμώνα σχεδόν, με τα κλαδιά της γυμνά από φύλλα. Γι' αυτό και είναι πηγή έμπνευσης ως σύμβολο ελπίδας, ζωής και αναγέννησης μέσα στις δυσκολίες.          Για μια ανάσα μέσα στη δίνη των γεγονότων που μας κατακλύζουν, δημοσιεύω απόψε τρία ποιήματά μου με θέμα την αμυγδαλιά. Με την ευχή να ανθίσει και η δική μας ελπίδα μέσα στο "παγωμένο" σκηνικό.         Το πρώτο ποίημα υπάρχει στο βιβλίο μου "Ένα μικρό πέρασμα" (Οσελότος). Αμυγδαλιές λέγεται το χωριό των Γρεβενών απ' όπου καταγόταν η γιαγιά μου Ελευθερία. Στο ποίημα διαφαίνεται η υποταγή του ανθρώπου στον χρόνο που περνάει. Η αμυγδαλιά εδώ συμβολίζει και το γηραιότερο αγαπημένο πρόσωπο, του οποίου τη μοίρα ακολουθεί και ο νεότερος.         Το δεύτερο αναφέρεται στον αρχαίο μύθο της Φυλλίδας από τη Θράκη (πατρίδα της μαμάς μου), σύμφωνα με τον οποίο οι θεοί μεταμ...

                  Ημέρα πένθους και διαδηλώσεων μνήμης και διαμαρτυρίας. Τουλάχιστον αυτό.          Τρία ποιήματα σε ύφος κωμικοτραγικό, που αντλούν στοιχεία από Σουρή, Ελύτη, Θανάση Βέγγο αλλά και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Βρίσκονται στο πρώτο βιβλίο μου ( Ένα μικρό πέρασμα , Οσελότος) - εκτός από το τελευταίο, που είναι από το 2ο ( Είναι στη φύση μας, Οσελότος ) - και γράφτηκαν λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών για άλλους "κατήφορους", όπως απανωτές πυρκαγιές, βιασμούς παιδιών, γυναικοκτονίες και άλλα ατιμώρητα εγκλήματα (βλ. ανοχή, αναλγησία). Δυστυχώς, ταιριάζουν στη σημερινή εικόνα της χώρας μας από πολλές απόψεις. Όμως... Κι αν πάει, χάλασε πια ο κόσμος, σ' αυτούς που θα τον ξαναφτιάξουν  πρέπει να είμαστε κι εμείς. Πρώτοι εμείς. Κι εγώ τομάρι Απόκαμα να σκέφτομαι τι κόσμος είν' αυτός. Πού μεγαλώνω Θε’ μου τα παιδιά μου; Σιγά σιγά με καταπίνει ο οχετός. Παρέδωσα στη θλίψη τα κλειδιά μου. Την τηλεόραση...

        Δρόμοι του κουδουνιού, Θεσσαλονίκη 2014, προσωπικό αρχείο            Οι Αποκριές είναι μια περίοδος γεμάτη έθιμα με έντονους συμβολισμούς. Κουδούνια που διώχνουν τα κακά πνεύματα και ξυπνούν τη γη, μάσκες που ελευθερώνουν από την καταπίεση, σατιρικά δρώμενα, φωτιές που εξαγνίζουν, κάψιμο του Καρνάβαλου ως συμβόλου του κακού και της ασυδοσίας...       Μόνο που οι Αποκριές δεν είναι μόνο αυτή την εποχή του χρόνου. Μάσκες και παραπετάσματα με κρυμμένα μυστικά υπάρχουν γύρω μας παντού και πάντα. Μασκαράδες   Βάλαμε τα καλά ζεστά μας ρούχα  και κατεβήκαμε να δούμε κάτι μασκαράδες  τυλιγμένους με προβιές και κουδούνια κρεμασμένα. Κρατούν ξύλινα σκήπτρα, φορούν διαβόλου κέρατα και κάλτσες, μάσκες με παγονιού φτερά και πούπουλα  και μια φορά τον χρόνο παρελαύνουν, να διώξουν λέει τα κακά τα πνεύματα, να δώσουνε οι σπόροι τους καρπούς τους. Κι ίσως αυτό μας τράβηξε κοντά τους, γιατί από μασκαράδες με τα ...