Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

  Διαδίκτυο (dreamstime) Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, δημοσιεύω σήμερα τέσσερα ποιήματα από την πρώτη μου συλλογή, "Ένα μικρό πέρασμα" (Εκδ. Οσελότος). Απόσταση (χαϊκού) Δυο πεταλούδες  κυνηγιούνται στα άνθη. Μου λείπεις πολύ. Σχέση καταδικασμένη (λίμερικ) Μια αράχνη κι ένας μέρμηγκας τρελά ερωτευμένοι Έκλεισαν ραντεβού στις οχτώ στη Μενεμένη. Μα λίγο πριν να πάει οχτώ, πιάστηκε ο μέρμηγκας σ’ έναν ιστό  κι η αράχνη βρέθηκε σε μια τρύπα πεσμένη. Νεκρή φύση Εσύ πάντα κοιτούσες αγέρωχα πέρα μακριά σαν υπέροχο άγαλμα κι εγώ στο σκαμπό καρφωμένη παρήγγειλα μία καράφα έρωτα και την ήπια μονορούφι, αδιάλυτη, έτσι που κάηκαν τα σωθικά μου  - μα τι γλυκό μεθύσι! Και αφού κάηκα καλά καλά, ζωγραφίζω με δάχτυλα κάρβουνα  προσπαθώντας να αναστήσω τη μνήμη.  Πέρασε μέσα Καλώς τον! Εσύ δε χρειάζεται να συστηθείς. Όλοι εδώ σε ξέρουν καλά κι αναμφίβολα έχεις ταλέντα πολλά. Εσύ είσαι που σκορπάς αφειδώς τα χαμόγελα και σε κάθε αρχή ευφραίνεις την καρδ...

          Φωτογραφία από το διαδίκτυο (Ghetto Magazine)   Ο αποχαιρετισμός υπήρξε πάντα μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις να διαχειριστώ στη ζωή μου, είτε ήταν μόνιμος είτε προσωρινός. Το να κλείνεις κύκλους - μικρούς ή μεγάλους - είναι σημαντικό κι απαραίτητο, ταυτόχρονα όμως φέρνει στην επιφάνεια πολλά δύσκολα συναισθήματα, μπροστά στα οποία πολλές φορές μένουμε άναυδοι, ειδικά στη σημερινή εποχή που η ζωή κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς.         Δημοσιεύω, λοιπόν, εδώ τρία ποιήματα με θέμα τον αποχωρισμό και τον αποχαιρετισμό, που συχνά γίνεται βουβά, αθόρυβα ή ακόμα και με προσωπεία αντιφατικών συναισθημάτων, δύσκολα να αποκαλυφθούν και να ερμηνευτούν. Κάτι σαν το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, το ντυμένο με θλίψη.        Το πρώτο - με ανάλογο τίτλο - είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο " Ποιος ανακάλυψε την Αμερική " της Χρύσας Σπηλιώτη, στο οποίο η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες ονομάζεται Λίζ...

  Από το παιδικό βιβλίο "Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους"        Με αφορμή τη στάση του κράτους μας αλλά και αρκετών συμπολιτών μας - δυστυχώς - απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όπως αυτή φαίνεται μέσα από θλιβερά γεγονότα τα τελευταία χρόνια κυρίως, αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ τέσσερα ποιήματά μου σχετικά με το θέμα. Κότες Κι ακόμα υπάρχουν στον κόσμο αυτό  χιλιάδες παιδιά που πεινάνε, χιλιάδες μάνες που σέρνονται  κι από τον πόνο αλυχτάνε.  Σε τούτο τον "πολιτισμό"  ο κόσμος σκοτώνεται ακόμα  από κείνους που διατείνονται  τάχα πως πάντα βοηθάνε.  Κι αφού τα χέρια μας είναι ξερά,  τα στόματα έμαθαν να σιωπάνε, τα μάτια μας καλύτερα αξίζει  να ρίξουμε στις κότες να τα φάνε. Από το διαδίκτυο  Κότες ΙΙ Κοιτάζοντας ψηλά δε βλέπω αστέρια μα άπειρους μικρούς χρυσούς σταυρούς. Δε βρίσκω ούτε ίχνος της ελπίδας, μόνο την αντανάκλαση εκείνης της λεπίδας  που υπό το βλέμμα μου σωριάζει ακόμα  - κι ακόμα,...

  Εξώφυλλο του συλλογικού τόμου ποιημάτων και διηγημάτων με θέμα το ταξίδι από τις εκδόσεις Παρέμβαση           Σε αυτή την ανάρτηση θα διαλέξω ως θέμα το ταξίδι, αν και με λίγο διαφορετική χροιά. Δημοσιεύω λοιπόν τρία ποιήματα που μιλούν για το προσωπικό ταξίδι της δικής μου ζωής αλλά και το δέος μπροστά στο "μεγάλο" - όπως λέγεται συχνά - ταξίδι, που αργά και σταθερά (στην καλύτερη περίπτωση 😏) πλησιάζει...            Τα δύο πρώτα ποιήματα περιέχονται στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" από τις εκδόσεις Οσελότος, ενώ το τρίτο περιλαμβάνεται σε έναν συλλογικό τόμο ποιημάτων και διηγημάτων από τις εκδόσεις Παρέμβαση με τίτλο "Ταξίδι". Πρόκειται για έναν βιβλίο πολύ αξιόλογο, γεμάτο συγκινητικές ιστορίες με δυνατή γλώσσα, αλλά και ποιήματα που αγγίζουν τις κρυφές γωνιές της ψυχής του αναγνώστη και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Ελιά μου Αναρίθμητα τρένα πήγαν κι ήρθαν για μένα που έψαχνα τη γαλήνη  ...

  " Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη ." Απόσπασμα από το ποίημα της Κικής Δημουλά  "Η περιφραστική πέτρα" Το ρητό και το άρρητο λοιπόν. Αυτό που θες να φωνάξεις με όλο σου το είναι κι αυτό που προσπαθείς να ψιθυρίσεις, αλλά δεν βγαίνει με τίποτα. Αυτά που πρέπει να ειπωθούν για να πάει ο κόσμος λίγο παρακάτω κι αυτά που μένουν ανείπωτα, για να πάει λίγο παρακάτω μια ψυχή. Δύο ποιήματα με αντίστοιχο θέμα. Το πρώτο συμμετείχε στον 13ο διαγωνισμό ποίησης και πεζόμορφου στοχασμού του Συνδέσμου πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου και στην ομώνυμη ανθολογία με θέμα "Η γλώσσα μου, η δύναμή μου". Προσπαθεί να αναδείξει τη χρησιμότητα της γλώσσας μέσω της δύναμης που διαθέτει αυτή σαν "όπλο", χρησιμοποιώντας παρηχήσεις που τονίζουν αυτό που περιγράφεται κάθε φορά. Το δεύτερο περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο "ά-ρ-ΡΗΤΑ" των εκ...

    Η φωτογραφία, από την οποία αντλεί έμπνευση το πρώτο ποίημα, τραβήχτηκε το 2013 στον Άγιο Ιωάννη Δέτη (Μοναστήρι) της Πάρου - προσωπικό αρχείο       Σήμερα θα δημοσιεύσω τρία ποιήματα με θέμα τη θάλασσα ως σκοτεινό καθρέφτισμα της ψυχής του ανθρώπου.       Το πρώτο ποίημα περιλαμβάνεται σε μια ανέκδοτη προς το παρόν συλλογή με τίτλο "Μύθοι του Ανθρώπου", στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από την φωτογραφία, από την οποία και αντλεί έμπνευση.   Ακινησία   Πάρε τα μάτια μου και κράτα τα εσύ. Να 'χω τα χέρια μου ελεύθερα. Αλήθεια, ήθελα να κολυμπήσω σήμερα, μα τελικά στάθηκα στην άκρη άπραγη  και με πήρε πάλι το ηλιοβασίλεμα. Σαν κάτι να περίμενα και πάσχιζα να δω, να εμφανιστεί επιτέλους στον ορίζοντα, μ' αυτό δε φάνηκε ούτε και απόψε. Και στέγνωσαν τα μάτια μου και μίκρυναν  κι έπεσαν απ' τις κόγχες τους στην άμμο. Τα πήρα με τα χέρια και τα σήκωσα, μα πάρ' τα σε παρακαλώ εσύ, να τα ξεπλύνεις λίγο. Κοντεύουν πια να τυφ...

  Προσωπικό αρχείο: ο ποταμός Άρδας  από τη γέφυρα στην Ελιά Έβρου             Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το αγαπημένο μου χωριό, την Ελιά Έβρου, τόπο καταγωγής της μαμάς μου. Όλα τα καλοκαίρια που θυμάμαι τα πέρασα εκεί. Ξέγνοιαστα, κοντά στη φύση, με φίλους, με ποδήλατα, με βόλτες στο ποτάμι, με χορούς και θέατρα και άλλα πολλά παιχνίδια.         Με το πέρασμα των χρόνων, δυστυχώς πολλά έχουν αλλάξει σ' εκείνο το μακρινό σημείο της πατρίδας μας. Τα χωριά έχουν ερημωθεί, πολλά σπίτια έχουν εγκαταλειφθεί, οι νέοι μετακομίζουν στα αστικά κέντρα, τα σχολεία στα μικρά χωριά έχουν κλείσει από χρόνια. Κι ο κόσμος επιστρέφει μόνο για λίγες μέρες τον Αύγουστο για τις διακοπές. Εκείνο το διάστημα πραγματικά ζωντανεύει και φωτίζεται ο τόπος! Τον υπόλοιπο χρόνο, όμως, είναι ολοφάνερη η εγκατάλειψη.           Στο πρώτο ποίημα περιγράφω ακριβώς τέτοιες εικόνες. Το δεύτερο προέκυψε από τη συγκίνησή μου κατά τη δ...