Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

        Κάθε χαρούμενη συνάντηση σημαίνει συνήθως κι έναν αποχωρισμό που επίκειται. Εδώ τρία ποιήματά μου γι' αυτούς τους αποχωρισμούς και τις αναχωρήσεις, κοινός παρονομαστής των οποίων τα δάκρυα, συχνά κρυμμένα. Κάποιοι φεύγουν και κάποιοι μένουν πίσω. Ή μήπως το ανάποδο; Πουλιά   Κάποιες βαλίτσες κρύβονται  σ' ένα αυτοκίνητο  Μερικά δάκρυα κρύβονται  σε αγκαλιές  Σκόρπια σύννεφα κρύβονται  πίσω απ' τις στέγες  κάτι πουλιά σε μια άκρη τ' ουρανού  Δυο λέξεις κρύβονται κι αυτές  μέσα σε δύο άλλες  Μια πόρτα μένει ανοιχτή και κάθε  φορά μένει κρυμμένη η εντύπωση  ότι ετούτοι οι κάθε τόσο κάπως  μικρότεροι αποχωρισμοί είναι σαν πρόβα  για τους μεγαλύτερους.                       Βέλος     Ακίνητες κορφές σιτηρών κάτω     από παγωμένες κορφές δέντρων       γεμάτες με πέτρες κλεψύδρες     ...

       Παραθέτω τέσσερα ποιήματά μου γραμμένα 3 χρόνια νωρίτερα αλλά δυστυχώς επίκαιρα κάθε χρόνο.  Κίνδυνος ανάφλεξης  Αυτές τις μέρες δε φυσάει τίποτα. Ή μάλλον όχι. Φυσάει αναμονή, αναβρασμό. Τα τελευταία καλοκαίρια των καιρών μας, τόσο καυτά, τόσο σαδιστικά στεγνά, μάθαμε να φοβόμαστε για κάτι ακόμα. Γιατί να είναι, άλλωστε, όλη η ζωή μας καλοκαίρι; Γιατί να ξέρουμε τι, πώς και από πού θα έρθει; Μόνο ευχόμαστε να ’ναι "μακριά από μας". Μας έμαθαν πως φταίμε εμείς (αν όχι η κακιά η ώρα). Και τι να προτιμήσεις ύστερα; Η νηνεμία να σε κάψει ή ο αέρας που ποθούσες; Κι έτσι, στο ιδρωμένο μου κρεβάτι, μετράω τις στιγμές αναβρασμού  με τον ρυθμό των τζιτζικιών, που διακόπτει  ήχος τρομαχτικός κι αφύσικος. 112 - μήνυμα για τον εγκέφαλό σας: Βρίσκεστε σε περιοχή υψηλού κινδύνου. Παρακαλούμε, εκκενωθείτε άμεσα. Κουκλοθέατρο   Μετά απ' όλα αυτά που έγιναν ξανά, καταστροφή και απώλειες, καπνό και στάχτη στα πνευμόνια  και στα μάτια  τέφρα τ...

       Λεύκαρα , παραδοσιακό χωριό της Κύπρου 😉          Το 2010, από καθαρή τύχη, έκανα ένα ταξίδι ζωής - όπως λένε - στην Κύπρο συνοδεύοντας μαθητές από το δημοτικό σχολείο Αντιπάρου σε μια δεκαήμερη εκπαιδευτική εκδρομή, την οποία διοργάνωνε και χρηματοδοτούσε ως επί το πλείστον το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου για μικρά σχολεία των Κυκλάδων. Τέσσερις δάσκαλοι και δασκάλες λοιπόν με 10 μαθητές ο καθένας από Αντίπαρο, Μήλο, Σίφνο και Θήρα είχαμε την τιμή να ξεναγηθούμε σε πόλεις, χωριά, μουσεία, ιστορικά μνημεία και άλλα θέρετρα της Κύπρου, να δούμε και να ακούσουμε από κοντά λεπτομέρειες για την ιστορία και τον πολιτισμό του πολύπαθου ελληνικού νησιού. Η συγκίνηση φυσικά διαρκής και μεγάλη. Οι εμπειρίες αξέχαστες.         Φέτος, 52 χρόνια συμπληρώνονται από την παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή εδαφών της Κύπρου.  Δύο χρόνια πριν, στη μαύρη επέτειο των 50 ετών, έγραψα με αυτή την αφορμή τα παρακάτω ποιήματα....

Τα σαράκια Πιστεύω πια πως γλίτωσα. Ξέφυγα από κείνες τις ανόητες αναμνήσεις που μου ροκάνιζαν τον νου - σάπιο μπαούλο - αργά και αδυσώπητα ανήλεα σαράκια. Μα μια στο τόσο έρχονται κάτι όνειρα απρόσκλητα και φέρνουνε και φίλους! Στρογγυλοκαθισμένα στο τραπέζι μου φορώντας και σαλιάρα να τα σαράκια, ευγενικά χαμογελάνε ξεδιάντροπα αραδιάζοντας ευχές: - Πολλά τα έτη σας, να χαίρεστε ό,τι έχετε και πάντα με υγεία! Και τι να κάνω; Λέω "ευχαριστώ, έχω μια μνήμη στο ντουλάπι, να κεράσω;" Γέλασμα Βογγούσα κουβαλώντας τες γιατί ήταν βαριές, δύο σακούλες ψέματα από το σουπερμάρκετ που πλήρωσα αδρά περιχαρής. Ολόφρεσκα, μοσχοβολιστά τα 'βαλα στο ψυγείο και κάθε λίγο λαίμαργα τσιμπούσα έξι εφτά. Ωστόσο αυτά δεν τέλειωναν και σαν κουνέλια γένναγαν ψέματα κι άλλα ψέματα που γίνηκαν σωρός! Κι ήρθε μια μέρα που άνοιξα με τρόμο το ψυγείο, αφού το σπίτι βρώμαγε σαν ψόφιος ποντικός. Τότε κι εγώ κατάλαβα, (“τέλειωσαν πια τα ψέματα”) τα ψέματα είχαν λήξει. Σάπισε κείνη η ομορφιά που μ' ε...

  Μώλος Πάρου, 2026, προσωπικό αρχείο     Τρία ποιήματα από τη συλλογή "Είναι στη φύση μας" (Οσελότος 2024) σχετικά με τη θάλασσα και το καλοκαίρι:  Αλμύρα Μάνα με την απέραντη αγάπη σου, και αν θυμώσεις, μάνα με μένος αδυσώπητο. Αστράφτεις και διπλώνεσαι  κι ύστερα πάλι απλώνεις το ανεξάντλητο  κορμί σου σαν σεντόνι. Γαλάζια μάνα, μες στην υγρή σου αγκαλιά τα φύκια και τα κύματά σου αναπνέω σαν μόλις τώρα να γεννήθηκα, τα ψάρια σου και τους κοχλίες. Όλο το μπλε σου μια μοσχοβολιά. Παραίτηση Στην παραλία που μάζευα κοχύλια τα απογεύματα  και μάτωνε τα μάτια μου η ομορφιά του ήλιου, σιγά σιγά τυλίχτηκαν στα πόδια μου  κάτι φύκια υγρά και μαύρα. Ο χρόνος μου στάθηκε σαν τη θάλασσα. Και ο καιρός μου κύλησε σαν θάλασσα. Με πρόδωσε με τ' αλμυρά φιλιά της. Τα φύκια μεγαλώσαν πάνω μου, πρασίνισαν, αναρριχήθηκαν σαν ζωντανές κορδέλες  κι ύστερα βρήκανε ύπουλα είσοδο από το στόμα, απ' τη μύτη και τ' αφτιά μου. Με γέμισαν ολόκληρη και με ταρίχευσαν κι ...

 Με αφορμή τη γιορτή του πατέρα, διάλεξα δύο ποιήματα, ένα προσωπικό κι ένα κοινωνικό - πολιτικό, για τη μορφή του γενικότερα. Η απουσία σου Στον ύπνο μου έριχνε χιόνι πυκνό - κατακαλόκαιρο κι ό,τι είχα μόλις κοιμηθεί  επιτέλους.  Εσύ δεν είχες έρθει. Μόνο η μαμά, που οδηγούσε, λέει, το αμάξι μας, και ο Βασίλης, στη θέση του συνοδηγού. Εγώ καθόμουν πίσω σαν παιδί  και ξεκινούσαμε τάχα για τις κεραίες. Γύρω κόσμος πολύς κι ο δρόμος επικίνδυνος. Πού ήσουν να κρατήσεις το τιμόνι;  “Σταθείτε!” είπα, “δε φορώ το παντελόνι μου!” Κι αποκοιμήθηκα στον ύπνο μου - ύπνος διπλός -  κι όταν τα μάτια μου άνοιξα, είχαμε  κιόλας γυρίσει από τα χιόνια. Κρύωνα. Εσύ ακόμα πουθενά. Ξύπνησα δεύτερη φορά, κανονικά. Πάλι διπλά - μου είχες λείψει. ("Αγαπητοί κύριοι ένορκοι", εκδόσεις Κέφαλος υπό έκδοση) Αιγέας Περίμενα άσπρο πανί την ώρα γιε μου που θα γύριζες μην με ξεχάσεις σου είχα πει μα εσύ δεν έφτασες ποτέ μαύρο κουρελιασμένο στην άβυσσο πέταξα το κορμί μου κι αφέθηκα ...

  Βιτρίνα   Τι ελεύθεροι κι ατρόμητοι σαν τα πουλιά, που μοιάζουμε μες στ' αυτοκίνητά μας, καθώς γυρίζουμε στο σπίτι απ' τη δουλειά. Και μες στα σπίτια μας, μες στα δωμάτιά μας, μέσα στα άχρηστα κουτιά απ' τα κινητά μας που θάφτηκαν μέσα στα κομοδίνα μας ή όπως τα καλά μαχαιροπήρουνά μας σε κάποιο απ' τα ντουλάπια στην κουζίνα μας, πίσω απ' την καθαρή βιτρίνα μας με της τεχνολογίας την πλαστική ζωή χορταίνουμε δήθεν την πείνα μας κι αφού βουρτσίσουμε τα σάπια μας κάθε πρωί, τίποτα δεν πειράζουμε ακλόνητοι. Πόσο ελεύθεροι είμαστε κι ατρόμητοι. Πέτρινα τείχη  Κλεισμένοι από μέσα ψηλαφίζαμε  τα πέτρινα που ορθώσαμε τα τείχη κι ύστερα καταριόμασταν την τύχη, σαν να μην ήμασταν εκείνοι που τα χτίζαμε. Για χρόνια ολόκληρα πασχίζαμε  να καταλάβουμε τι λέγαν τούτοι οι ήχοι, που στα αφτιά μας έφταναν σαν στίχοι  των ξεχασμένων ποιητών που δεν γνωρίζαμε. Και ήταν οι άδειες αγκαλιές μας, που έψαχναν να βρουν η μια την άλλη, για να γλυκάνουν τις καρδιές μας. Μ' αφού εί...