Ψυχή, κλειδωμένο σεντούκι
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας βρήκα στο... δικό μου "σεντούκι" τρία ποιήματά μου σχετικά, επιχειρώντας να περιγράψω τον τρόπο που σκέφτεται ένας άνθρωπος με ψυχική αστάθεια ή δυσκολία.
Πάγος
Ο ορίζοντας αχνίζει πέρα
Σφίγγω τα βλέφαρα, όμως με καλεί
μια λάμψη απόκοσμη κοντά μου
Ενδίδω
Κι είναι το πρόσωπό σου πάλλευκο
που ξεπροβάλλει μέσα από
θρυμματισμένα φύλλα
Πάνω του κοντοστέκονται
κρατώντας την ανάσα τους
λίγο πριν λιώσουνε κι αυτές
μικρές μικρές
νιφάδες πάγου
μία μία
Γονατίζω. Μια μάσκα
Είμαι
Είσαι
Είναι
Σιγή
Παγώνουν τ' αφτιά μου
στο ατέλειωτο γκρίζο
Και πάλι σιγή
Γονατίζω
Ενδίδω
Ατέλειωτο γκρίζο
Στάσιμο
Ένας χορός κινείται γύρω μου
με μάτια κόκκινα στόματα αφρισμένα
μα εγώ δεν ακούω
μαλλιά βρόμικα ανακατεμένα
με παρακολουθεί στενά
μα εγώ δεν ακούω
συχνά συμπάσχει άλλοτε με οικτίρει
φωνάζει τ' όνομά μου
μα εγώ δεν ακούω
με σηκώνει που πέφτω
μου λέει συμβουλές και παλιές ιστορίες
μα εγώ δεν ακούω
περπατά στο πλευρό μου στηρίζοντάς με
προτιμώ να κυλιέμαι στης ρουτίνας τη σκόνη
Ακούει κανείς;
μου λέει λόγια παρηγοριάς και δύναμης
προτιμώ να βουλιάζω στης μοίρας τη λάσπη
Ακούει κανείς;
κοιτά μαζί μου το ηλιοβασίλεμα
προτιμώ να πνιγώ σε μια θάλασσα αυτολύπησης
δεν ακούω δεν ακούω
στ' αλήθεια πιστεύει πως μπορώ να πετάξω
προτιμώ να με γκρεμίζουν χέρια θεών και δαιμόνων
Και ο χορός φωνάζει γύρω μου σηκώνοντας τα χέρια
δείχνει τον ουρανό ψηλά δείχνει τ' αστέρια
μα εγώ δεν ακούω
δεν ακούω
Ενδεκάλεξο
Μυρμήγκια
Αδιάκοπες γραμμές
παλεύουν στον χρόνο
Γλείψτε το χώμα πάλι
άνθρωποι
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου