Γυναικοκτονία
Τελευταία αντιλήφθηκα ότι φέρνω συχνά τη συζήτηση στην απογοήτευση που νιώθω από την οπισθοδρόμηση του ανθρώπινου είδους, κι έτσι μάλλον θλίβω και τους φίλους μου. Ένας από τους λόγους είναι φυσικά και οι αυξημένες γυναικοκτονίες, που έχουν περάσει ύπουλα στην καθημερινότητα.
Αν και θα ήθελα να δηλώνω "ποιήτρια" και να θεωρούνται ποιήματα αυτά που γράφω, ειδικά για το θέμα αυτό έχω ένα αντιφατικό δίστιχο ως εισαγωγή.
Τις περισσότερες φορές τα πράγματα
είναι καλό να λέγονται με τ' όνομά τους.
Ιφιγένεια
Έβλεπα μέρες πριν τα άσχημα σημάδια
Κάτι όνειρα ανήσυχα
Χαμένες τσάντες λεωφορεία χαλασμένα
Καράβια που βουλιάζουν
και προσπαθώ να τα ανασύρω
Και σκέψεις ενοχλητικές
Πονοκέφαλοι μες στην ημέρα
μικροατυχήματα, συχνές παρεξηγήσεις
Εκείνη τη μέρα ήταν σαν
να την είχε σημαδέψει μαύρο βέλος
Σαν έφτανε η ώρα σήκωσα τη βαλίτσα μου
Κι έτρεξαν ξοπίσω μου πιασμένα χέρι χέρι
όλα τα προσχεδιασμένα
μαζί με τις συμπτώσεις.
Γυμνοσάλιαγκας
Καμμένα χαρτιά
κι εγώ να μη μπορώ πια
Να κρατήσω ούτε ένα
Οχυρό δικό μου
ή φράγμα όρθιο
Το νερό τρέχει αδίστακτο,
Αλμυρό, πολύ αλμυρό
Παρασέρνει τα πάντα μου
Δεν έχω πια ούτε φωνή
Αναφέρω πως είδα μόνο
Κάτι μπουρμπουλήθρες
Ενός γυμνοσάλιαγκα
Μα έτσι κι αλλιώς
Δεν είχε νόημα να μιλάω
Καμμένο χαρτί
Σε καμμένα χαρτιά
Για καμμένα χαρτιά
Μπερ βούο
Σίλιγια Σίλβε Σεκόνα Βιλένα
Φατρούτσε Γκενίχτα
Βαρούνα Ντελένε
Μι τρίστε
Μι σπάτσε
Μι σέρτε
Μι γκόρα
Το τελευταίο αντιβαίνει μάλλον στην εισαγωγή μου. Ωστόσο, με έναν απελευθερωμένο τρόπο λέει εξίσου αρκετά.
Φωτογραφία από το διαδίκτυο
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου