Σονέτα
Βιτρίνα
Τι ελεύθεροι κι ατρόμητοι σαν τα πουλιά,
που μοιάζουμε μες στ' αυτοκίνητά μας,
καθώς γυρίζουμε στο σπίτι απ' τη δουλειά.
Και μες στα σπίτια μας, μες στα δωμάτιά μας,
μέσα στα άχρηστα κουτιά απ' τα κινητά μας
που θάφτηκαν μέσα στα κομοδίνα μας
ή όπως τα καλά μαχαιροπήρουνά μας
σε κάποιο απ' τα ντουλάπια στην κουζίνα μας,
πίσω απ' την καθαρή βιτρίνα μας
με της τεχνολογίας την πλαστική ζωή
χορταίνουμε δήθεν την πείνα μας
κι αφού βουρτσίσουμε τα σάπια μας κάθε πρωί,
τίποτα δεν πειράζουμε ακλόνητοι.
Πόσο ελεύθεροι είμαστε κι ατρόμητοι.
Πέτρινα τείχη
Κλεισμένοι από μέσα ψηλαφίζαμε
τα πέτρινα που ορθώσαμε τα τείχη
κι ύστερα καταριόμασταν την τύχη,
σαν να μην ήμασταν εκείνοι που τα χτίζαμε.
Για χρόνια ολόκληρα πασχίζαμε
να καταλάβουμε τι λέγαν τούτοι οι ήχοι,
που στα αφτιά μας έφταναν σαν στίχοι
των ξεχασμένων ποιητών που δεν γνωρίζαμε.
Και ήταν οι άδειες αγκαλιές μας,
που έψαχναν να βρουν η μια την άλλη,
για να γλυκάνουν τις καρδιές μας.
Μ' αφού είχαμε πέτρες και στο κεφάλι,
τ' άσπρα φτερά μας τα μαδήσαμε
και την αγγελική φωνή μας σπαταλήσαμε.
Κυριακή
Αδιάφορες και βιαστικές σε κάποιες χώρες
με τ' ακριβά φουστάνια τους περνούν οι μέρες,
οι Κυριακές περιφρονούνε τις Δευτέρες
κι απ' το πρωί οι Παρασκευές μετρούν τις ώρες.
Παράλληλα, σε κάποιες άλλες χώρες
σέρνεται αδυσώπητα αργά ο χρόνος,
καθώς μετράει τις στιγμές με τις πληγές ο πόνος
και με τα δάκρυα τον μετρούν μάνες και κόρες.
Παιδιά, που προτιμούν μέσα να μένουν
παίζοντας πόλεμο για ώρες στην οθόνη
και όσα έχουν δεν τα εκτιμούν.
Κι άλλα, που κρύφτηκαν στο αίμα και στη σκόνη,
τον κόσμο έστω και ρημαγμένο λαχταρούν,
όμως τον δρόμο για τον ουρανό ανεβαίνουν.
Έρμαια της ποιήσεως
“Είμαστε κάτι…” - Κ. Καρυωτάκης
Άοσμοι, άχρωμοι, αόρατοι
περιφερόμαστε μες στις σελίδες
φιλόδοξων και αδιάφορων
περιοδικών και ανθολογιών (...)
Διαβάστε ολόκληρο το ποίημα στην ανάρτηση με τίτλο "Πλάνη οικτρή, πλάνη γλυκιά":
https://zelkapoems.blogspot.com/2026/03/blog-post_24.html


Εξαιρετικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πάρα πολύ!
Διαγραφή