Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

                  Ημέρα πένθους και διαδηλώσεων μνήμης και διαμαρτυρίας. Τουλάχιστον αυτό.          Τρία ποιήματα σε ύφος κωμικοτραγικό, που αντλούν στοιχεία από Σουρή, Ελύτη, Θανάση Βέγγο αλλά και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Βρίσκονται στο πρώτο βιβλίο μου ( Ένα μικρό πέρασμα , Οσελότος) - εκτός από το τελευταίο, που είναι από το 2ο ( Είναι στη φύση μας, Οσελότος ) - και γράφτηκαν λίγο πριν από την τραγωδία των Τεμπών για άλλους "κατήφορους", όπως απανωτές πυρκαγιές, βιασμούς παιδιών, γυναικοκτονίες και άλλα ατιμώρητα εγκλήματα (βλ. ανοχή, αναλγησία). Δυστυχώς, ταιριάζουν στη σημερινή εικόνα της χώρας μας από πολλές απόψεις. Όμως... Κι αν πάει, χάλασε πια ο κόσμος, σ' αυτούς που θα τον ξαναφτιάξουν  πρέπει να είμαστε κι εμείς. Πρώτοι εμείς. Κι εγώ τομάρι Απόκαμα να σκέφτομαι τι κόσμος είν' αυτός. Πού μεγαλώνω Θε’ μου τα παιδιά μου; Σιγά σιγά με καταπίνει ο οχετός. Παρέδωσα στη θλίψη τα κλειδιά μου. Την τηλεόραση...

        Δρόμοι του κουδουνιού, Θεσσαλονίκη 2014, προσωπικό αρχείο            Οι Αποκριές είναι μια περίοδος γεμάτη έθιμα με έντονους συμβολισμούς. Κουδούνια που διώχνουν τα κακά πνεύματα και ξυπνούν τη γη, μάσκες που ελευθερώνουν από την καταπίεση, σατιρικά δρώμενα, φωτιές που εξαγνίζουν, κάψιμο του Καρνάβαλου ως συμβόλου του κακού και της ασυδοσίας...       Μόνο που οι Αποκριές δεν είναι μόνο αυτή την εποχή του χρόνου. Μάσκες και παραπετάσματα με κρυμμένα μυστικά υπάρχουν γύρω μας παντού και πάντα. Μασκαράδες   Βάλαμε τα καλά ζεστά μας ρούχα  και κατεβήκαμε να δούμε κάτι μασκαράδες  τυλιγμένους με προβιές και κουδούνια κρεμασμένα. Κρατούν ξύλινα σκήπτρα, φορούν διαβόλου κέρατα και κάλτσες, μάσκες με παγονιού φτερά και πούπουλα  και μια φορά τον χρόνο παρελαύνουν, να διώξουν λέει τα κακά τα πνεύματα, να δώσουνε οι σπόροι τους καρπούς τους. Κι ίσως αυτό μας τράβηξε κοντά τους, γιατί από μασκαράδες με τα ...

  Διαδίκτυο (dreamstime) Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, δημοσιεύω σήμερα τέσσερα ποιήματα από την πρώτη μου συλλογή, "Ένα μικρό πέρασμα" (Εκδ. Οσελότος). Απόσταση (χαϊκού) Δυο πεταλούδες  κυνηγιούνται στα άνθη. Μου λείπεις πολύ. Σχέση καταδικασμένη (λίμερικ) Μια αράχνη κι ένας μέρμηγκας τρελά ερωτευμένοι Έκλεισαν ραντεβού στις οχτώ στη Μενεμένη. Μα λίγο πριν να πάει οχτώ, πιάστηκε ο μέρμηγκας σ’ έναν ιστό  κι η αράχνη βρέθηκε σε μια τρύπα πεσμένη. Νεκρή φύση Εσύ πάντα κοιτούσες αγέρωχα πέρα μακριά σαν υπέροχο άγαλμα κι εγώ στο σκαμπό καρφωμένη παρήγγειλα μία καράφα έρωτα και την ήπια μονορούφι, αδιάλυτη, έτσι που κάηκαν τα σωθικά μου  - μα τι γλυκό μεθύσι! Και αφού κάηκα καλά καλά, ζωγραφίζω με δάχτυλα κάρβουνα  προσπαθώντας να αναστήσω τη μνήμη.  Πέρασε μέσα Καλώς τον! Εσύ δε χρειάζεται να συστηθείς. Όλοι εδώ σε ξέρουν καλά κι αναμφίβολα έχεις ταλέντα πολλά. Εσύ είσαι που σκορπάς αφειδώς τα χαμόγελα και σε κάθε αρχή ευφραίνεις την καρδ...

          Φωτογραφία από το διαδίκτυο (Ghetto Magazine)   Ο αποχαιρετισμός υπήρξε πάντα μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις να διαχειριστώ στη ζωή μου, είτε ήταν μόνιμος είτε προσωρινός. Το να κλείνεις κύκλους - μικρούς ή μεγάλους - είναι σημαντικό κι απαραίτητο, ταυτόχρονα όμως φέρνει στην επιφάνεια πολλά δύσκολα συναισθήματα, μπροστά στα οποία πολλές φορές μένουμε άναυδοι, ειδικά στη σημερινή εποχή που η ζωή κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς.         Δημοσιεύω, λοιπόν, εδώ τρία ποιήματα με θέμα τον αποχωρισμό και τον αποχαιρετισμό, που συχνά γίνεται βουβά, αθόρυβα ή ακόμα και με προσωπεία αντιφατικών συναισθημάτων, δύσκολα να αποκαλυφθούν και να ερμηνευτούν. Κάτι σαν το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, το ντυμένο με θλίψη.        Το πρώτο - με ανάλογο τίτλο - είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο " Ποιος ανακάλυψε την Αμερική " της Χρύσας Σπηλιώτη, στο οποίο η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες ονομάζεται Λίζ...

  Από το παιδικό βιβλίο "Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους"        Με αφορμή τη στάση του κράτους μας αλλά και αρκετών συμπολιτών μας - δυστυχώς - απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όπως αυτή φαίνεται μέσα από θλιβερά γεγονότα τα τελευταία χρόνια κυρίως, αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ τέσσερα ποιήματά μου σχετικά με το θέμα. Κότες Κι ακόμα υπάρχουν στον κόσμο αυτό  χιλιάδες παιδιά που πεινάνε, χιλιάδες μάνες που σέρνονται  κι από τον πόνο αλυχτάνε.  Σε τούτο τον "πολιτισμό"  ο κόσμος σκοτώνεται ακόμα  από κείνους που διατείνονται  τάχα πως πάντα βοηθάνε.  Κι αφού τα χέρια μας είναι ξερά,  τα στόματα έμαθαν να σιωπάνε, τα μάτια μας καλύτερα αξίζει  να ρίξουμε στις κότες να τα φάνε. Από το διαδίκτυο  Κότες ΙΙ Κοιτάζοντας ψηλά δε βλέπω αστέρια μα άπειρους μικρούς χρυσούς σταυρούς. Δε βρίσκω ούτε ίχνος της ελπίδας, μόνο την αντανάκλαση εκείνης της λεπίδας  που υπό το βλέμμα μου σωριάζει ακόμα  - κι ακόμα,...

  Εξώφυλλο του συλλογικού τόμου ποιημάτων και διηγημάτων με θέμα το ταξίδι από τις εκδόσεις Παρέμβαση           Σε αυτή την ανάρτηση θα διαλέξω ως θέμα το ταξίδι, αν και με λίγο διαφορετική χροιά. Δημοσιεύω λοιπόν τρία ποιήματα που μιλούν για το προσωπικό ταξίδι της δικής μου ζωής αλλά και το δέος μπροστά στο "μεγάλο" - όπως λέγεται συχνά - ταξίδι, που αργά και σταθερά (στην καλύτερη περίπτωση 😏) πλησιάζει...            Τα δύο πρώτα ποιήματα περιέχονται στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" από τις εκδόσεις Οσελότος, ενώ το τρίτο περιλαμβάνεται σε έναν συλλογικό τόμο ποιημάτων και διηγημάτων από τις εκδόσεις Παρέμβαση με τίτλο "Ταξίδι". Πρόκειται για έναν βιβλίο πολύ αξιόλογο, γεμάτο συγκινητικές ιστορίες με δυνατή γλώσσα, αλλά και ποιήματα που αγγίζουν τις κρυφές γωνιές της ψυχής του αναγνώστη και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Ελιά μου Αναρίθμητα τρένα πήγαν κι ήρθαν για μένα που έψαχνα τη γαλήνη  ...

  " Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη ." Απόσπασμα από το ποίημα της Κικής Δημουλά  "Η περιφραστική πέτρα" Το ρητό και το άρρητο λοιπόν. Αυτό που θες να φωνάξεις με όλο σου το είναι κι αυτό που προσπαθείς να ψιθυρίσεις, αλλά δεν βγαίνει με τίποτα. Αυτά που πρέπει να ειπωθούν για να πάει ο κόσμος λίγο παρακάτω κι αυτά που μένουν ανείπωτα, για να πάει λίγο παρακάτω μια ψυχή. Δύο ποιήματα με αντίστοιχο θέμα. Το πρώτο συμμετείχε στον 13ο διαγωνισμό ποίησης και πεζόμορφου στοχασμού του Συνδέσμου πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου και στην ομώνυμη ανθολογία με θέμα "Η γλώσσα μου, η δύναμή μου". Προσπαθεί να αναδείξει τη χρησιμότητα της γλώσσας μέσω της δύναμης που διαθέτει αυτή σαν "όπλο", χρησιμοποιώντας παρηχήσεις που τονίζουν αυτό που περιγράφεται κάθε φορά. Το δεύτερο περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο "ά-ρ-ΡΗΤΑ" των εκ...

    Η φωτογραφία, από την οποία αντλεί έμπνευση το πρώτο ποίημα, τραβήχτηκε το 2013 στον Άγιο Ιωάννη Δέτη (Μοναστήρι) της Πάρου - προσωπικό αρχείο       Σήμερα θα δημοσιεύσω τρία ποιήματα με θέμα τη θάλασσα ως σκοτεινό καθρέφτισμα της ψυχής του ανθρώπου.       Το πρώτο ποίημα περιλαμβάνεται σε μια ανέκδοτη προς το παρόν συλλογή με τίτλο "Μύθοι του Ανθρώπου", στην οποία κάθε ποίημα συνοδεύεται από την φωτογραφία, από την οποία και αντλεί έμπνευση.   Ακινησία   Πάρε τα μάτια μου και κράτα τα εσύ. Να 'χω τα χέρια μου ελεύθερα. Αλήθεια, ήθελα να κολυμπήσω σήμερα, μα τελικά στάθηκα στην άκρη άπραγη  και με πήρε πάλι το ηλιοβασίλεμα. Σαν κάτι να περίμενα και πάσχιζα να δω, να εμφανιστεί επιτέλους στον ορίζοντα, μ' αυτό δε φάνηκε ούτε και απόψε. Και στέγνωσαν τα μάτια μου και μίκρυναν  κι έπεσαν απ' τις κόγχες τους στην άμμο. Τα πήρα με τα χέρια και τα σήκωσα, μα πάρ' τα σε παρακαλώ εσύ, να τα ξεπλύνεις λίγο. Κοντεύουν πια να τυφ...

  Προσωπικό αρχείο: ο ποταμός Άρδας  από τη γέφυρα στην Ελιά Έβρου             Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα για το αγαπημένο μου χωριό, την Ελιά Έβρου, τόπο καταγωγής της μαμάς μου. Όλα τα καλοκαίρια που θυμάμαι τα πέρασα εκεί. Ξέγνοιαστα, κοντά στη φύση, με φίλους, με ποδήλατα, με βόλτες στο ποτάμι, με χορούς και θέατρα και άλλα πολλά παιχνίδια.         Με το πέρασμα των χρόνων, δυστυχώς πολλά έχουν αλλάξει σ' εκείνο το μακρινό σημείο της πατρίδας μας. Τα χωριά έχουν ερημωθεί, πολλά σπίτια έχουν εγκαταλειφθεί, οι νέοι μετακομίζουν στα αστικά κέντρα, τα σχολεία στα μικρά χωριά έχουν κλείσει από χρόνια. Κι ο κόσμος επιστρέφει μόνο για λίγες μέρες τον Αύγουστο για τις διακοπές. Εκείνο το διάστημα πραγματικά ζωντανεύει και φωτίζεται ο τόπος! Τον υπόλοιπο χρόνο, όμως, είναι ολοφάνερη η εγκατάλειψη.           Στο πρώτο ποίημα περιγράφω ακριβώς τέτοιες εικόνες. Το δεύτερο προέκυψε από τη συγκίνησή μου κατά...

                                                             Προσωπικό αρχείο: Μώλος, 12/2025 Θα συνεχίσω σήμερα με δύο ποιήματα εμπνευσμένα επίσης σε παραλίες του όμορφου νησιού μας, βέβαια το καταχείμωνο: Χρυσή Ακτή και Μώλος.            Το πρώτο έχει δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits:    https://storywits.com/issues/  Οκτώβριος 2025, σ. 310      Το δεύτερο έχει αποσπάσει το δεύτερο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό "Λυρική Παμβώτιδα 2025" της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου. Το θέμα ήταν:   “ Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων   και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο χρόνος με το πόδι ”. Πρόκειται για  ένα διαχρονικό μήνυμα του Καρυωτάκη για όλους εκείνους τους διορισμένους πλουτοκράτες που θέλου...

  Φωτογραφία από το αρχείο μου.  Θα της δώσω τον τίτλο "Λέξεις μεταμορφωμένες".  Πρόκειται για έργο της κόρης μου Ισμήνης με γράμματα με μαγνητάκια. Με αφορμή την χθεσινή εισαγωγή, ανεβάζω σήμερα ακόμα δύο ποιήματα γραμμένα για την τέχνη της ποίησης. Το ένα υπάρχει δημοσιευμένο στο περιοδικό Storywits, το άλλο δημοσιεύθηκε πρόσφατα στη σελίδα Fruitful Writing.  Αυτοί που γράφουμε ποιήματα                                                                                τσουλήθρα στην παιδική χαρά                                                              ...

Εικόνα: cnn.gr από το αρχείο του Ι. Αποστολόπουλου  Πλησιάζοντας τα περσινά Χριστούγεννα  με όλα αυτά που συνέβαιναν στον κόσμο και με αφορμή μια πρόσκληση σε διαγωνισμό χριστουγεννιάτικου ποιήματος, δυσκολεύτηκα να σκεφτώ κάτι αισιόδοξο. (Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και του χαρακτήρα μου... 😏 ) Προέκυψαν λοιπόν τα παρακάτω, που έχουν δημοσιευθεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Storywits.  https://storywits.com/issues/  Δεκεμβρίου 2025 Οχιάγγελοι   Όχι άλλους άγγελους ξανθούς με γαλανά τα μάτια στραμμένα προς τον ουρανό με απάθεια  για τα γήινα έντομα αυτού του κόσμου. Με ρόδινα τα μάγουλα, μακάρια την έκφραση  και υποψία χαμόγελου στα χείλη. Φέρτε μου άγγελους με πόδια βρόμικα, χωμένα ως τα γόνατα στη λάσπη. Με μαύρο κούτελο και μαύρα χείλη, που έχουν πιει μαύρο νερό από τον Κάτω κόσμο  και τον Πάνω. Μαύρα τα πληγωμένα μάτια τους - ίριδες και βολβοί. Με μαύρες κελεμπίες ξεσκισμένες, που σέρνονται αδιάφορα στους μαύρους δρόμους. Ακόμα και γυμνούς...

       Δεν είχα σκοπό μέχρι πρότινος να φτιάξω ιστολόγιο. Όπως δεν είχα σκοπό βέβαια να δημοσιεύω έργα μου και να εκδώσω και βιβλία - κι όμως τελικά το τόλμησα. Μπήκα λοιπόν στον χορό και στον χώρο της ποίησης (απρόσκλητη και με αμφίβολης αξίας "δώρα") χάρη σε κάποιους μερακλήδες πρωτοχορευτές που βρέθηκαν στον δρόμο μου, μιας και θα μπορούσα να πω ότι η ποίηση, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είναι και ένας ατέλειωτος χορός με πολλούς ρυθμούς και διάφορες μελωδίες.      Δεν ξέρω να πω αν είναι της μόδας ή παρωχημένος ο χορός ή ακόμα και εκκεντρικός στην εποχή μας. Ξέρω όμως πως επιτελεί διττό σκοπό: αυτόν της ικανοποίησης του συγγραφέα κι εκείνον της ικανοποίησης του αναγνώστη μέσα από την επικοινωνία τους, αλλά και μέσω της προσωπικής ανατροφοδότησης που παίρνει ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του, γράφοντας ή/και διαβάζοντας και ερμηνεύοντας ένα έργο.       Και κάπως έτσι συνεχίζουν να μπαίνουν στον κύκλο κι άλλοι συγχορευτές και να δίν...