Ποιήματα - Ελευθερία Ζέλκα

        Δρόμοι του κουδουνιού, Θεσσαλονίκη 2014, προσωπικό αρχείο            Οι Αποκριές είναι μια περίοδος γεμάτη έθιμα με έντονους συμβολισμούς. Κουδούνια που διώχνουν τα κακά πνεύματα και ξυπνούν τη γη, μάσκες που ελευθερώνουν από την καταπίεση, σατιρικά δρώμενα, φωτιές που εξαγνίζουν, κάψιμο του Καρνάβαλου ως συμβόλου του κακού και της ασυδοσίας...       Μόνο που οι Αποκριές δεν είναι μόνο αυτή την εποχή του χρόνου. Μάσκες και παραπετάσματα με κρυμμένα μυστικά υπάρχουν γύρω μας παντού και πάντα. Μασκαράδες   Βάλαμε τα καλά ζεστά μας ρούχα  και κατεβήκαμε να δούμε κάτι μασκαράδες  τυλιγμένους με προβιές και κουδούνια κρεμασμένα. Κρατούν ξύλινα σκήπτρα, φορούν διαβόλου κέρατα και κάλτσες, μάσκες με παγονιού φτερά και πούπουλα  και μια φορά τον χρόνο παρελαύνουν, να διώξουν λέει τα κακά τα πνεύματα, να δώσουνε οι σπόροι τους καρπούς τους. Κι ίσως αυτό μας τράβηξε κοντά τους, γιατί από μασκαράδες με τα ...

  Διαδίκτυο (dreamstime) Με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, δημοσιεύω σήμερα τέσσερα ποιήματα από την πρώτη μου συλλογή, "Ένα μικρό πέρασμα" (Εκδ. Οσελότος). Απόσταση (χαϊκού) Δυο πεταλούδες  κυνηγιούνται στα άνθη. Μου λείπεις πολύ. Σχέση καταδικασμένη (λίμερικ) Μια αράχνη κι ένας μέρμηγκας τρελά ερωτευμένοι Έκλεισαν ραντεβού στις οχτώ στη Μενεμένη. Μα λίγο πριν να πάει οχτώ, πιάστηκε ο μέρμηγκας σ’ έναν ιστό  κι η αράχνη βρέθηκε σε μια τρύπα πεσμένη. Νεκρή φύση Εσύ πάντα κοιτούσες αγέρωχα πέρα μακριά σαν υπέροχο άγαλμα κι εγώ στο σκαμπό καρφωμένη παρήγγειλα μία καράφα έρωτα και την ήπια μονορούφι, αδιάλυτη, έτσι που κάηκαν τα σωθικά μου  - μα τι γλυκό μεθύσι! Και αφού κάηκα καλά καλά, ζωγραφίζω με δάχτυλα κάρβουνα  προσπαθώντας να αναστήσω τη μνήμη.  Πέρασε μέσα Καλώς τον! Εσύ δε χρειάζεται να συστηθείς. Όλοι εδώ σε ξέρουν καλά κι αναμφίβολα έχεις ταλέντα πολλά. Εσύ είσαι που σκορπάς αφειδώς τα χαμόγελα και σε κάθε αρχή ευφραίνεις την καρδ...

          Φωτογραφία από το διαδίκτυο (Ghetto Magazine)   Ο αποχαιρετισμός υπήρξε πάντα μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις να διαχειριστώ στη ζωή μου, είτε ήταν μόνιμος είτε προσωρινός. Το να κλείνεις κύκλους - μικρούς ή μεγάλους - είναι σημαντικό κι απαραίτητο, ταυτόχρονα όμως φέρνει στην επιφάνεια πολλά δύσκολα συναισθήματα, μπροστά στα οποία πολλές φορές μένουμε άναυδοι, ειδικά στη σημερινή εποχή που η ζωή κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς.         Δημοσιεύω, λοιπόν, εδώ τρία ποιήματα με θέμα τον αποχωρισμό και τον αποχαιρετισμό, που συχνά γίνεται βουβά, αθόρυβα ή ακόμα και με προσωπεία αντιφατικών συναισθημάτων, δύσκολα να αποκαλυφθούν και να ερμηνευτούν. Κάτι σαν το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα, το ντυμένο με θλίψη.        Το πρώτο - με ανάλογο τίτλο - είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο " Ποιος ανακάλυψε την Αμερική " της Χρύσας Σπηλιώτη, στο οποίο η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες ονομάζεται Λίζ...

  Από το παιδικό βιβλίο "Η χώρα με τους παράξενους ανθρώπους"        Με αφορμή τη στάση του κράτους μας αλλά και αρκετών συμπολιτών μας - δυστυχώς - απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όπως αυτή φαίνεται μέσα από θλιβερά γεγονότα τα τελευταία χρόνια κυρίως, αποφάσισα να δημοσιεύσω εδώ τέσσερα ποιήματά μου σχετικά με το θέμα. Κότες Κι ακόμα υπάρχουν στον κόσμο αυτό  χιλιάδες παιδιά που πεινάνε, χιλιάδες μάνες που σέρνονται  κι από τον πόνο αλυχτάνε.  Σε τούτο τον "πολιτισμό"  ο κόσμος σκοτώνεται ακόμα  από κείνους που διατείνονται  τάχα πως πάντα βοηθάνε.  Κι αφού τα χέρια μας είναι ξερά,  τα στόματα έμαθαν να σιωπάνε, τα μάτια μας καλύτερα αξίζει  να ρίξουμε στις κότες να τα φάνε. Από το διαδίκτυο  Κότες ΙΙ Κοιτάζοντας ψηλά δε βλέπω αστέρια μα άπειρους μικρούς χρυσούς σταυρούς. Δε βρίσκω ούτε ίχνος της ελπίδας, μόνο την αντανάκλαση εκείνης της λεπίδας  που υπό το βλέμμα μου σωριάζει ακόμα  - κι ακόμα,...

  Εξώφυλλο του συλλογικού τόμου ποιημάτων και διηγημάτων με θέμα το ταξίδι από τις εκδόσεις Παρέμβαση           Σε αυτή την ανάρτηση θα διαλέξω ως θέμα το ταξίδι, αν και με λίγο διαφορετική χροιά. Δημοσιεύω λοιπόν τρία ποιήματα που μιλούν για το προσωπικό ταξίδι της δικής μου ζωής αλλά και το δέος μπροστά στο "μεγάλο" - όπως λέγεται συχνά - ταξίδι, που αργά και σταθερά (στην καλύτερη περίπτωση 😏) πλησιάζει...            Τα δύο πρώτα ποιήματα περιέχονται στην πρώτη μου συλλογή "Ένα μικρό πέρασμα" από τις εκδόσεις Οσελότος, ενώ το τρίτο περιλαμβάνεται σε έναν συλλογικό τόμο ποιημάτων και διηγημάτων από τις εκδόσεις Παρέμβαση με τίτλο "Ταξίδι". Πρόκειται για έναν βιβλίο πολύ αξιόλογο, γεμάτο συγκινητικές ιστορίες με δυνατή γλώσσα, αλλά και ποιήματα που αγγίζουν τις κρυφές γωνιές της ψυχής του αναγνώστη και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Ελιά μου Αναρίθμητα τρένα πήγαν κι ήρθαν για μένα που έψαχνα τη γαλήνη  ...

  " Μίλα. Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους, ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς: ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει, σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη. Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα στὴν τύχη ." Απόσπασμα από το ποίημα της Κικής Δημουλά  "Η περιφραστική πέτρα" Το ρητό και το άρρητο λοιπόν. Αυτό που θες να φωνάξεις με όλο σου το είναι κι αυτό που προσπαθείς να ψιθυρίσεις, αλλά δεν βγαίνει με τίποτα. Αυτά που πρέπει να ειπωθούν για να πάει ο κόσμος λίγο παρακάτω κι αυτά που μένουν ανείπωτα, για να πάει λίγο παρακάτω μια ψυχή. Δύο ποιήματα με αντίστοιχο θέμα. Το πρώτο συμμετείχε στον 13ο διαγωνισμό ποίησης και πεζόμορφου στοχασμού του Συνδέσμου πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου και στην ομώνυμη ανθολογία με θέμα "Η γλώσσα μου, η δύναμή μου". Προσπαθεί να αναδείξει τη χρησιμότητα της γλώσσας μέσω της δύναμης που διαθέτει αυτή σαν "όπλο", χρησιμοποιώντας παρηχήσεις που τονίζουν αυτό που περιγράφεται κάθε φορά. Το δεύτερο περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο "ά-ρ-ΡΗΤΑ" των εκ...